Wyspa Świętej Heleny (Saint Helena Island) – wyspa wulkaniczna, położona na Oceanie Atlantyckim, około 1900 km na zachód od południowo-zachodniego wybrzeża Afryki. Stanowi najbardziej ludną część brytyjskiego terytorium zamorskiego Święta Helena - zamieszkuje tu blisko 4 tys. osób, z tego co czwarty w głównym mieście i porcie Jamestown.Są oni potomkami Europejczyków, Azjatów i Afrykanów. Powierzchnia wyspy wynosi 122 km², ma ok.17 km długości i ok.10 kilometrów szerokości. Brak lotniska powoduje, iż jedyne połączenie z wyspą zapewniają statki kursujące do RPA i Wielkiej Brytanii. Telewizję, przekazywaną przez satelitę, można tu oglądać dopiero od połowy lat dziewięćdziesiątych. Na wyspie jest najwięcej na świecie - w przeliczeniu na jednego mieszkańca świadków Jehowy (ok.4% mieszkańców).
Wyspa została odkryta 21 maja 1502 przez portugalskiego żeglarza Joao da Nova. Nazwał ją imieniem św. Heleny, matki Konstantyna Wielkiego, której święto wypadało tego dnia.
Do 1673 prawie połowę mieszkańców stanowili importowani niewolnicy, ale między 1826 a 1836 wszyscy oni zostali uwolnieni. Wyspa była w okresie od 18 października 1815 do 5 maja 1821 miejscem zesłania, a w końcu i śmierci cesarza Napoleona Bonapartego. Od połowy XIX w. zajęta i zasiedlona przez Kompanię Wschodnioindyjską stała się brytyjską kolonią.
|