Wybory prezydenckie w USA w 2008 roku.html

Stany Zjednoczone
Ten artykuł jest częścią serii: Ustrój i polityka Stanów Zjednoczonych Ustrój polityczny Konstytucja Prezydent George W. Bush Kolegium Elektorów Wiceprezydent Dick Cheney Gabinet Kongres Senat Przewodniczący: Dick Cheney Pro tempore: Robert Byrd Izba Reprezentantów Spiker: Nancy Pelosi Partie polityczne Sąd Najwyższy Prezes: John G. Roberts Podział terytorialny Wybory prezydenckie 2008 Wybory do Kongresu 2008 Wikiprojekt Polityka

Głosy zaznaczone na niebiesko- Obama/Biden, Stany zaznaczone na czerwono- McCain/Palin, Jeden głos elektorski z dystryktu w Nebrasce który zagłosował na Baracka Obame

Rozkład głosów elektorskich do zdobycia wedle stanów

Wybory na urząd prezydenta i wiceprezydenta w Stanach Zjednoczonych Ameryki odbyły się we wtorek 4 listopada 2008^[1].

Nieoficjalnie, dane z 99% lokali wyborczych (stan z 7 listopada 2008) wskazują, że głosowanie przeprowadzone do 4 listopada 2008 przyznało kandydatom na elektorów popierających Baracka Obamę i Josepha Bidena 365 mandatów w 538-mandatowym Kolegium Elektorskim wobec 173 mandatów dla elektorów Johna McCaina i Sarę Palin. Pozostali kandydaci nie uzyskali głosów elektorskich. Podział ten odzwierciedla ordynację większościową z jednym zwycięzcą, we wszystkich stanach USA z wyjątkiem stanów Maine i Nebraska ^[2].

Formalny wybór prezydenta i wiceprezydenta zostanie dokonany 15 grudnia 2008 głosami wybranych 4 listopada 2008 elektorów. Wówczas każdy z 538 elektorów w każdym ze stanów zagłosuje pisemnie na dwie osoby (prezydenta i wiceprezydenta). Głosy te przekazane zostaną do Senatu. Po czym 6 stycznia 2009 przewodniczący Senatu (tj. urzędujący wiceprezydent) w obecności Senatu i Izby Reprezentantów zarządzi ich przeliczenie i ogłosi wynik wyborów na urzędy prezydenta i wiceprezydenta kolejnej kadencji.

Na prezydenta zostanie wybrana tylko ta osoba, która w głosowaniu elektorskim z 15 grudnia 2008 otrzymała bezwzględną większość głosów tj. przynajmniej 270. W innym wypadku to posłowie z Izby Reprezentantów głosując pisemnie dokonają wyboru prezydenta (zaś Senat wiceprezydenta).

Prezydent i wiceprezydent zostaną zaprzysiężeni w południe 20 stycznia 2009 w Waszyngtonie.

Głosowanie elektorów jest swojego rodzaju ceremonią. Elektorzy tylko w wyjątkowych głosowali dotychczas niezgodnie z głosami obywateli, którzy ich wybierają i nigdy nie zmieniło to wyniku wyborów. System elektorski w odróżnieniu od głosowania bezpośredniego wywodzi się z historii i podziału politycznego Stanów Zjednoczonych. Odzwierciedla on zaprojektowanie systemu demokracji w republice w taki sposób, aby ani małe stany ani duże stany nie przeważały nad sobą nawzajem.

Stany Zjednoczone zaprosiły przedstawicieli Biura Instytucji Demokratycznych i Praw Człowieka (ODIHR) OBWE do obserwacji przebiegu wyborów. W misji wzięło udział ok. 100 obserwatorów^[3].

edytuj Wyniki

Tradycyjnie, jako pierwsza, osada Dixville Notch w stanie New Hampshire, przeprowadza wybory tuż po północy i ogłasza natychmiastowo wyniki. Jest to uprawnione o ile wszyscy wyborcy zagłosowali. W 2008 wyniki te były następujące^[4]:

Obama 15,
McCain 6,
Ralph Nader 0.

Nieoficjalnie, dane z 99% lokali wyborczych (stan na 21 listopada 2008) wskazują, że głosowanie przeprowadzone do 4 listopada 2008 przyznało kandydatom na elektorów popierających Baracka Obamę 365 mandatów w 538-mandatowym Kolegium Elektorskim wobec 173 mandatów dla elektorów Johna McCaina. Pozostali kandydaci nie uzyskali głosów elektorskich. Podział ten odzwierciedla ordynację większościową z jednym zwycięzcą, we wszystkich stanach USA z wyjątkiem stanów Maine i Nebraska. ^[2].

Ok 21:05 czasu lokalnego w Phoenix w stanie Arizona, John McCain w towarzystwie Sary Palin i ich obojga rodzin wygłosił tradycyjne przemówienie przegranego kandydata, składając gratulacje Barackowi Obamie. Tylko 5 minut wcześniej zakończono głosowanie w stanie Kalifornia (wygranym przez Obamę). Obama wygrał w międzyczasie m.in. stany Pensylwania, Ohio, Nowy Meksyk, Wisconsin, Minnesota, New Hampshire, spośród tych, gdzie domniemany wynik miał przeważyć szalę całych wyborów^[2].

edytuj Sytuacja

Urzędujący prezydent, republikanin George W. Bush, zgodnie z konstytucją nie mógł ubiegać się o trzecią kadencję, zatem w łonie obu partii odbyła się otwarta walka o nominację, zwłaszcza, iż urzędujący wiceprezydent Dick Cheney oznajmił, że nie będzie kandydować. Były to pierwsze od 1952 w pełni otwarte wybory, w których udziału nie wzięli urzędujący prezydent lub jego zastępca (ani też nie ubiegali się o nominację swych partii).

edytuj Główni kandydaci^[5]

Lp.	Zdjęcie	Imię i Nazwisko	Kandydat na wiceprezydenta	Partia
1.		John McCain	Sarah Palin	Partia Republikańska
2.		Barack Obama	Joe Biden	Partia Demokratyczna

edytuj Kandydaci w prawyborach

edytuj Partia Demokratyczna

edytuj Zwycięzca prawyborów

Młodszy Senator Barack Obama z Illinois

edytuj Wycofani kandydaci

Starszy Senator Joe Biden z Delaware	Młodszy Senator Hillary Rodham Clinton z Nowego Jorku	Senator Christopher Dodd z Connecticut	Były senator i kandydat na wiceprezydenta 2004 John Edwards z Karoliny Północnej
Były senator Mike Gravel z Alaski	Kongresman Dennis Kucinich z Ohio	Gubernator Bill Richardson z Nowego Meksyku	Były gubernator Tom Vilsack z Iowy

edytuj Partia Republikańska

edytuj Zwycięzca prawyborów

Starszy Senator John McCain z Arizony

edytuj Wycofani kandydaci

Senator Sam Brownback z Kansas	Były gubernator Jim Gilmore z Wirginii	Były burmistrz Rudolph Giuliani z Nowego Jorku	Były gubernator Mike Huckabee z Arkansas
Kongresman Duncan Hunter z Kalifornii	Aktywista Alan Keyes z Maryland	Kongresman Ron Paul z Teksasu	Były gubernator Mitt Romney z Massachusetts
Kongresman Tom Tancredo z Kolorado	Były senator Fred Dalton Thompson z Tennessee	Były gubernator i sekretarz zdrowia Tommy Thompson z Wisconsin