The Doors.html



The Doors
Rok założenia	1965,2002
Rok rozwiązania	1972
Pochodzenie	Los Angeles ( Stany Zjednoczone)
Gatunek	psychodeliczny rock
Wytwórnia płytowa	Elektra Records
Ostatni skład
Jim Morrison Ray Manzarek Robby Krieger John Densmore
Strona internetowa

Ten artykuł dotyczy grupy muzycznej. Zobacz też: The Doors - film Olivera Stone'a oraz The Doors - album muzyczny.

The Doors - amerykańska grupa rockowa powstała w lipcu 1965, rozwiązana w 1972 r. Była najwybitniejszym przedstawicielem amerykańskiej odmiany psychodelicznego rocka.

edytuj Historia zespołu

edytuj Początki grupy: 1965-1966

Grupa wzięła swój początek od przypadkowego spotkania dwóch studentów szkoły filmowej Uniwersytetu Kalifornijskiego, Jima Morrisona i Raya Manzarka, na plaży w Venice, części Los Angeles. Warto tutaj powiedzieć o ich wcześniejszej znajomości ze szkoły i że Manzarek który grał wtedy we własnym zespole, dostrzegał ogromny potencjał estradowy i muzyczny w Jimie. Często próbował wciągać go na scenę gdy grał z zespołem lecz Jim zbytnio się wstydził aby wyjść na scenę i pokazać co potrafi "Król Jaszczur". Na pytanie Manzarka, co ma zamiar robić po skończeniu szkoły, Morrison odpowiedział, że pisać piosenki. Gdy ten klęcząc obok Manzarka zaśpiewał Moonlight Drive Manzarek, pianista o klasycznym profilu muzycznego wykształcenia, postanowił założyć zespół. Zaprosił do współpracy swoich dwóch przyjaciół-muzyków: jazzowego gitarzystę, specjalizującego się we flamenco, Robby'ego Kriegera i także jazzowego perkusistę, Johna Densmore'a. W ten sposób powstała jedna z największych legend muzyki rockowej - The Doors.

Sama nazwa bywa często mylona ze stwierdzeniem The Doors of perception - "Drzwi percepcji", zainspirowanymi słowami Williama Blake'a: "Gdyby bramy percepcji zostały otwarte, wszystko ujawniłoby się człowiekowi takim, jakim jest - nieskończonym". Tak naprawdę nazwa "The Doors" była jedynym wymogiem Jimma gdy Ray poprosił go o sformowanie zespołu.

Trójka instrumentalistów (nigdy nie znaleziono basisty, jego rolę przejął Manzarek grający na Fender Rhodes Piano Bass) stworzyła prawdopodobnie najbardziej profesjonalny zespół instrumentalny w swym gatunku. Niezwykle równa, oszczędna i precyzyjna gra, pełna długich instrumentalnych pasaży, stała się znakomitym tłem dla charyzmatycznego Morrisona. Jego silny i dramatyczny baryton, w połączeniu z poetyckimi tekstami i sceniczną osobowością, uczynił grupę sławną dosłownie z dnia na dzień. Zespołowi udało się przełamać wszelkie bariery. Psychodeliczne brzmienie odpowiadało popularnym trendom swego czasu. Perfekcyjne, bliskie jazzowej precyzji wykonanie zadowalało największych koneserów, głębokie, tajemnicze i bardzo osobiste teksty Morrisona z równą łatwością trafiały do młodzieży, jak i miłośników wyrafinowanej poezji.

edytuj 1967-1970

edytuj 1967: The Doors

We wrześniu 1966 roku zespół wszedł po raz pierwszy do studia by nagrać debiutancki longplay. Pierwszy singel Break On Through (To The Other Side) został niemalże niezauważony, drugi natomiast, bodaj największy przebój grupy, Light My Fire stał się z dnia na dzień wielkim przebojem sprzedając się w liczbie ponad miliona egzemplarzy. Członkowie, przy produkcji utworów, musieli niejednokrotnie iść na kompromis. Break On Through zostało tak zremiksowane by nie było słychać fragmentu tekstu "she gets high". Natomiast singel Light My Fire został skrócony o część instrumentalnego solo. Z płyty pochodzi też cała masa hitów nie będących singlami m.in. "doorsowa" wersja Alabama Song oraz Back Door Man. Płyta zawierała również utwór The End z kontrowersyjnym motywem kompleksu Edypa który odnosi się do przeszłości Jima. Krążek The Doors, do dziś, rozszedł się w nakładzie 3,5 miliona kopii.

edytuj 1967: Strange Days

Druga z kolei płyta studyjna zespołu była spokojniejsza i mniej spontaniczna, co nie zmieniało faktu, że utrzymana była w takim samym klimacie. Ostatnia ścieżka, długi i dramatyczny utwór When The Music's Over była jak The End. Morrison uznany został za dzikiego szamana rocka. Album był bardzo dobrze sprzedawany również dzięki bardzo znanym utworom Love Me Two Times, Moonlight Drive czy People Are Strange.

Zespół stawał się coraz bardziej idolem amerykańskiej młodzieży.

edytuj 1968: Waiting for the Sun

Trzeci longplay płyty nie powstawał bez problemów. Morrison miał coraz większe problemy z alkoholem, przez co praca w studiu stawała się bardzo ciężka dla pozostałych członków zespołu. Nie przeszkodziło to jednak w nagraniu bardzo dobrej płyty. Znalazły się na niej takie utwory jak Hello, I Love You, Love Street, The Unknown Soldier. Płyta jako jedyny longplay zespołu stał się jednocześnie numerem jeden w Stanach Zjednoczonych i Wielkiej Brytanii.

W tym czasie, dzięki rosnącej popularności, grupa grała wiele koncertów gdzie niejednokrotnie dochodziło do różnych incydentów. We wrześniu podczas jednego z koncertów trasy koncertowej po Europie w Amsterdamie występ musiał zostać odwołany z powodu zapaści lidera zespołu spowodowanej zażyciem haszyszu popitego alkoholem.

edytuj 1969: The Soft Parade

W 1969 grupa podjęła raczej nieudane próby wzbogacenia swej muzyki poprzez aranżacje orkiestrowe i wprowadzenie sekcji instrumentów dętych na płycie The Soft Parade. Szybko jednak od tego odstąpiono powracając do elektrycznego brzmienia.

Podczas tournee grupy doszło do niemałego incydentu z Jimem Morrisonem w roli głównej. W czasie koncertu 1 marca 1969 w Miami Morrison według sądu miał sprośnie i lubieżnie zachowywać się w miejscu publicznym poprzez obnażanie się symulowanie masturbacji i oralnego seksu. Naraził się w ten sposób wielu organizatorom koncertów. Planowanie koncertów również stawało się niemożliwe z powodu konieczności stawiania się na rozprawach. W kwietniu tego samego roku został aresztowany przez FBI pod zarzutem próby umknięcia sądowi w Miami. Na szczęście dla wokalisty sprawę umorzono z powodu braku dowodów.

edytuj 1970: Morrison Hotel

Dobrym powrotem był wydany w 1970 roku album Morrison Hotel. Płyta zawiera kolejny hit Waiting for the sun. Cały longplay jest inny niż pozostałe. Bardziej pogodny i optymistyczny zawiera miłosne ballady.

Lato 1970 roku było dla całego zespołu bardzo pracowite przez liczne koncerty, których finałem był występ 29 sierpnia na The Isle of Wight Festival. Wystąpiły tam też takie gwiazdy jak Jimi Hendrix, The Who, Joni Mitchell, Miles Davis i Sly & The Family Stone.

edytuj 1970: L.A. Woman

W 1970 Paul A. Rothchild zrezygnował z bycia producentem - jak się okazało - ostatniej płyty Doorsów z Morrisonem. Przyczyną jego odejścia były narastające problemy Jima z alkoholem oraz zmiana kierunku w jakim podążała muzyka The Doors. Płytę L.A. Woman muzycy The Doors wyprodukowali samodzielnie przy współpracy dźwiękowca Bruce'a Botnicka. Jim Morrison jeszcze przed premierą wyjechał do Paryża, definitywnie kończąc swoją współpracę z The Doors. Jego ostatnim kontaktem z The Doors była rozmowa telefoniczna z Johnem Densmore'em (z którym wśród członków zespołu miał najgorszy kontakt), w której to pytał o powodzenie ostatniego albumu, cieszącego się sporym zainteresowaniem. Jim był bardzo zadowolony z wieści jakie przekazał mu Densmore. Również podczas tej rozmowy wyjawił, iż napisał trochę nowego materiału, który, jak twierdził, mógłby przynieść im spory sukces (w tym czasie Densmore, jak pisał w swojej autobiografii "Riders on the Storm", do ewentualnej ponownej współpracy z Jimem podchodził już raczej niechętnie, gdyż miał dość jego pijackich wybryków). Niestety Jim nie zdołał dotrzymać danego słowa o powrocie z powodu swojej nagłej śmierci. Ostatnią piosenką nagraną przed śmiercią Jima był utwór Riders on the Storm.

edytuj 1971-1989

Karierę grupy przerwała przedwczesna śmierć jej frontmana, Jima Morrisona w lipcu 1971. Co prawda po jego śmierci, jako trio nagrała jeszcze dwa albumy (Other Voices i Full Circle), lecz bez charyzmatycznego wokalisty (śpiewali Manzarek i Krieger) nie była już w stanie odzyskać poprzedniej popularności.

Wyjątkowym albumem w historii grupy jest American Prayer, wydany w 1978 roku. Jest on wyprodukowany na podstawie archiwalnych taśm z nagraniami Morrisona recytującego swe poezje z dograną w tle muzyką trio instrumentalnego.

edytuj od 1990 do dziś

Dzisiaj muzyka The Doors jest nadal popularna, wydawnictwo Bright Midnight wciąż wydaje nowe płyty koncertowe z archiwalnymi nagraniami, a muzyka Kalifornijczyków jest stawiana na równi z The Beatles i Rolling Stones.

edytuj Film The Doors

Zobacz więcej w osobnym artykule: The Doors (film).

W 1991 na ekrany kin wszedł film Olivera Stone'a pt."The Doors", w którym w główną rolę samego Morrisona wcielił się Val Kilmer. Film nie zachwycił żyjących członków zespołu: Ray Manzarek: "Film jest okropny! To wcale nie jest Jim Morrison! Film The Doors jest bardzo dobry, ale zupełnie nie przedstawia Jima, który został sportretowany jako ktoś nieustannie pijany. A tymczasem Jim Morrison był artystą, był poetą. Oczywiście, że pił, ale nie robił tego na okrągło i wcale się z tym tak ostentacyjnie nie obnosił. To był inteligentny, bardzo oczytany człowiek! A przy tym bardzo zabawny, a tymczasem w filmie The Doors nikt się ani razu nie śmieje. To bez sensu - myśmy się naprawdę świetnie bawili. Dlatego nie mogę się zgodzić z takim obrazem. Jest nieprawdziwy."^[1]

edytuj Skład

edytuj Aktualni członkowie

• Robby Krieger - gitara (1965-1972 od 2002)
• Ray Manzarek - instrumenty klawiszowe (1965-1972 od 2002)
• Brett Scallions - wokal, gitara (od 2007)
• Ty Dennis - perkusja (od 2007)
• Phil Chen - gitara basowa (od 2005)

edytuj Byli członkowie

• Jim Morrison - śpiew (1965-1971)
• John Densmore - perkusja (1965-1972)
• Ian Astbury - wokal (2002-2007)
• Stewart Copeland - perkusja (2002-2007)
• Angelo Barbera - gitara basowa (2002-2005)

edytuj Dyskografia

edytuj Płyty studyjne

• The Doors (1967)
• Strange Days (1967)
• Waiting for the Sun (1968)
• The Soft Parade (1969)
• Morrison Hotel (1970)
• L.A. Woman (1971)
• Other Voices (1971)
• Full Circle (1972)
• American Prayer (1978) - zapis wierszy Jima pod podkład muzyczny reszty grupy

edytuj Płyty koncertowe

• Absolutely Live (1970)
• Alive She Cried (1983) - odnalezione archiwalne taśmy w większości pochodzące ze spotkania Jima z Vanem Morrisonem oraz z koncertu
• Live At The Hollywood Bowl (1987)
• In Concert (1991)
• Live in Hollywood (2002)

edytuj Kompilacje

• 13 (1970)
• The Doors Box Set (2003) - 4 płyty plus książeczka - ekskluzywne wydanie
• Legacy: the Absolute Best (2003)
• The Best of The Doors (2003)

edytuj Nagrody, pozycje na listach przebojów i rekordy

• 1993 grupa została wprowadzona do Rock and Roll Hall of Fame.
• Piosenki Light My Fire i The End zostały umieszczone na liście "500 piosenek które ukształtowały rock", utworzonej przez Rock and Roll Hall of Fame.

Przypisy

edytuj Linki zewnętrzne

• Oficjalna strona The Doors (en)

• The Doors Lyrics (en)

• Największa polska strona o zespole