Steve Hogarth.html |
| | | ca | | | de | | | en | | | es | | | fr | | | it | | | nl | | | no | | | pl | | | pt | | | ru | | | ro | | | fi | | | sv | | | tr | | | vo | | |
| |  |
| Steve Hogarth | |
 Hogarth w roku 2004 |
|
| Imię i nazwisko | Steve Hogarth |
| Pseudonim | h |
| Data i miejsce urodzenia | 14 maja 1959 Kendal, Anglia |
| Pochodzenie |  Wielka Brytania |
| Instrument | wokal, gitara elektryczna, instrumenty klawiszowe, instrumenty perkusyjne |
| Gatunek | rock neoprogresywny, rock |
| Zawód | wokalista |
| Wytwórnia płytowa | Racket Records |
| Powiązania | Marillion, How We Live, The Europeans, The H-Band |
| Zespół | |
| Marillion | |
| Strona internetowa | |
Steve Hogarth (ur. 14 maja 1959 w Kendal, Wielka Brytania) – brytyjski muzyk, wokalista zespołu Marillion, znany także jako H.
Były muzyk zespołów The Europeans i How We Live.
Spis treści |
edytuj Kariera muzyczna
Jako pianista-samouk karierę muzyczną rozpoczął w 1981 w szkockim zespole The Europeans. Zgłosił się z ogłoszenia na przesłuchanie ponieważ grupa poszukiwała klawiszowca. Występował w zespole do 1985 tworząc cztery albumy, w tym także koncertowe.
Odszedł z grupy z drugim muzykiem zespołu Colinem Woore tworząc zespół How We Live. Ich album z 1987 Dry Land nie zdobył uznania na rynku muzycznym. Zdesperowany Hogarth rozważał podjęcie pracy mleczarza, ale po rozmowach z przyjacielem Darrylem Wayem i producentami muzycznymi wysłał swoje nagrania do zespołu Marillion, który poszukiwał wokalisty po rozstaniu z Fishem w 1988.
Po przesłuchaniu zespół chciał go przyjąć, Hogarth jednak zwlekał z podjęciem decyzji, gdyż rozważał także zaangażowanie się w trasę koncertową w USA z zespołem The The. W końcu zaakceptował ofertę Marillion, gdyż zespołowi zależało na wkładzie własnym artysty, a nie powielaniu dokonań poprzednika.
Do 2005 nagrał razem z Marillion 9 płyt studyjnych. Wydał także jeden solowy album pod pseudonimem 'H' – Ice Cream Genius, wspólnie z keybordzistą zespołu Porcupine Tree Richardem Barbieri oraz muzykami Davem Gregorym i Clemem Burke z zespołu Blondie. Album ten obejmuje wiele muzycznych stylów od melodyjnego popu do cięższego, bardziej kontemplacyjnego rocka progresywnego.
Następnym przedsięwzięciem artysty był The H-Band, gdzie wspólnie z innymi muzykami koncertował na wielu europejskich trasach. Współpracował z takimi muzykami jak gitarzystą Azizem Ibrahimem z zespołu Stone Roses, perkusistą Andym Gangadeenem z Massive Attack i basistą Jinglesem. Ze Stevem Hogarthem i zespołem Marillion współpracuje także wiolonczelistka Stephanie Sobey-Jones. Ostatnio jego trasa koncertowa h Natural odbyła się wiosną i latem 2006. Podczas niej występował solowo i grał na fortepianie, wplatając między utwory komentarz i konwersację z publicznością. 11 czerwca 2006 wystąpił na koncercie w warszawskim kinoteatrze "Bajka".
Podczas solowych występów Steve Hogarth oprócz wykonywania piosenek własnych i zespołu Marillion wykonuje m.in. covery takich artystów jak Leonard Cohen, Kate Bush, John Lennon. Ma dość szeroką skalę głosu, jednak inną niż Fish, wokalista zespołu z początkowych lat, przez co Marillion musiał zmienić graną tonację w swoich utworach z pierwszych czterech płyt, co jest obiektem krytyki niektórych fanów zespołu.potrzebne źródło
edytuj Twórczość poza zespołem Marillion
edytuj Albumy z zespołem The Europeans
edytuj Albumy z zespołem How We Live
- 1987 Dry Land
edytuj Występy gościnne
edytuj Jako klawiszowiec
- 1983 – Annabel Lamb: Once Bitten
- 1986 – Do Re Mi: Domestic Harmony
- 1986 – The The: Infected
- 1988 – Toni Childs: Reunion
edytuj Jako wokalista
- 1987 – Blue Yonder: Blue Yonder
- 1987 – Julian Cope: Saint Julian
- 1990 – Rock Against Repatriation: 'Sailing'
- 1998 – Chucho Merchan: Ocean Songs
- 1999 – John Wesley: The Emperor Falls