Queen.html
 
| ca | de | en | es | fr | it | nl | no | pl | pt | ru | ro | fi | sv | tr | vo |


 

 Ten artykuł wymaga dopracowania zgodnie z zaleceniami edycyjnymi.
Należy w nim poprawić: pov - szczególnie w części dotyczących przebojów, brak źródeł.
Dokładniejsze informacje o tym, co należy poprawić, być może znajdują się na stronie dyskusji tego artykułu w sekcji Dopracować
Po wyeliminowaniu wskazanych powyżej niedoskonałości prosimy usunąć szablon {{Dopracować}} z kodu tego artykułu.
Ten artykuł dotyczy brytyjskiego zespołu rockowego. Zobacz też: album o tym tytule.
Queen

Koncert we Frankfurcie nad Menem (1984)
Rok założenia 1970
Pochodzenie Wielka Brytania Wielka Brytania
Gatunek rock
hard rock
pop-rock
glam rock
rock progresywny
rock psychodeliczny, rock elektroniczny
Wytwórnia płytowa EMI
Elektra
Capitol
Hollywood
Parlophone
Aktualni członkowie
Brian May
Roger Taylor
Byli członkowie
Freddie Mercury
John Deacon
Współpracownicy
Spike Edney
Fred Mandel
Morgan Fisher
Mike Moran
Instrument
Red Special
Strona internetowa

Queen[1] – brytyjski zespół rockowy utworzony w 1970 r.

Zaliczenie Queen do jakiegokolwiek stylu jest trudne ze względu na charakterystykę brzmienia. Najczęściej muzykę charakteryzuje się jako melodyjny rock, część kompozycji charakteryzuje hard rock, a także glam rock. W wielu utworach grupy daje się zauważyć wpływy rocka progresywnego oraz muzyki pop.

Grupa Queen wypracowała łatwo rozpoznawalne brzmienie, oparte na melodyjnej grze gitary elektrycznej, ostro grającej sekcji rytmicznej oraz bardzo charakterystycznym i technicznie poprawnym śpiewie. Grupa Queen nie stroniła od muzycznej groteski. Muzyczne i pozamuzyczne ekstrawagancje (takie jak przyjęcia na kilkaset osób czy kobiece przebrania w teledyskach), muzyczna integralność, pełne profesjonalizmu koncerty, a przede wszystkim utwory, pod wszelkimi względami dopięte na ostatni guzik przyczyniły się do popularności zespołu.

W 2001 grupa Queen została wprowadzona do Rock and Roll Hall of Fame w USA, a 11 listopada 2004 do Hall of Fame w Wielkiej Brytanii.

Spis treści

edytuj Członkowie zespołu

Freddie Mercury (prawdziwe nazwisko Farrokh Bulsara) w 1970 r. dołączył do Rogera Taylora (prawdziwe nazwisko Meddows-Taylor) i Briana Maya, członków rozpadającej się formacji Smile. Rozpad po odejściu poprzedniego wokalisty, Tima Staffella, zaowocował również zmianą nazwy zespołu na Queen. Czwartym stałym członkiem zespołu został w 1971 r. John Deacon. Przed jego dołączeniem do grupy jej członkami było kolejno dwóch basistów: Mike Grose oraz Barry Mitchell.

Zespół przez cały okres swej aktywności zachował wyjątkową stabilność składu:

  • John Deacon – gitara basowa,gitara rytmiczna, gitara akustyczna, fortepian, instrumenty klawiszowe, kontrabas (zawiesił swój czynny udział w zespole w 2003 po liście do Rogera Taylora, w którym pisał, że nie chce kontynuować gry w zespole)
  • Brian May – gitary, śpiew, fortepian, banjo, ukulele, koto, harfa, dzwony, instrumenty klawiszowe
  • Freddie Mercury – śpiew, fortepian, klawesyn, instrumenty klawiszowe, gitara akustyczna w 'Crazy Little Thing Called Love', (zmarł w 1991)
  • Roger Taylor – perkusja, śpiew, gitary, gitara basowa, instrumenty perkusyjne, instrumenty klawiszowe

Zespół, mimo śmierci Mercury’ego (24 listopada 1991), nie rozwiązał się. Od 2004 Brian May i Roger Taylor współpracują z Paulem Rodgersem i działają pod szyldem Queen + Paul Rodgers. Rodgers nie jest formalnym członkiem Queen.

edytuj Losy zespołu

W marcu 1996 Polskę odwiedzili Roger Taylor i Brian May odebrali nagrodę Fryderyk'95 za Najlepszy Album Zagraniczny - Made in Heaven. Uroczystość odbyła się w Teatrze Polskim 19 marca. Następnego dnia zwiedzali Warszawę.

Od 1997 r. John Deacon przestał się udzielać w projektach Queen. Pozostali członkowie (Brian May i Roger Taylor) jako Queen udzielali się w przeróżnych projektach związanych z zespołem (występy z Robbiem Williamsem, musical We Will Rock You).

Od 2002 w Londynie jest wystawiany musical We Will Rock You, bazujący na przebojach zespołu. W związku z wielkim sukcesem przedstawienia swoich wersji musicalu doczekały się: Hiszpania, Rosja, Niemcy, RPA, Australia, Japonia, USA, Szwajcaria oraz Kanada.

W roku 2005 May i Taylor wyruszyli w pierwszą od 1986 r. trasę koncertową jako Queen z wokalistą Paulem Rodgersem i basistą Dannym Mirandą, drugim gitarzystą Jamiem Mosesem i klawiszowcem Spike'em Edneyem. Kontrowersje wzbudził nie tylko fakt występowania pod szyldem Queen, ale i koncert w Rzymie 4 kwietnia (w dwa dni po śmierci Jana Pawła II, podczas żałoby narodowej ogłoszonej we Włoszech). Artyści nie zgodzili się na odwołanie koncertu. Koncerty trasy Queen on Tour odbywały się we Francji, Hiszpanii, Włoszech, Austrii, Czechach, Niemczech, Węgrzech, Szwecji, Holandii, Belgii i Wielkiej Brytanii.

Kolejnym etapem trasy koncertowej były koncerty na otwartych arenach: stadionach i parkach. Koncert z 8 lipca 2005 w Hyde Parku został przeniesiony na 14 lipca w wyniku zamachów w Londynie z 7 lipca 2005. Zespół oddał hołd ratownikom w trakcie koncertu w Hyde Parku. Kolejną częścią trasy były koncerty w USA i Japonii w październiku i listopadzie. Jeden z koncertów w Tokio został nagrany w celu wydania DVD.

W marcu i kwietniu 2006 r. zagrali 23 koncerty w USA i Kanadzie z Paulem Rodgersem.

25 maja 2006 r. Queen otrzymało nagrodę VH1 Rock Honors, gala z uroczystości została pokazana w amerykańskiej wersji VH1 30 maja 2006. W czasie grali Queen w składzie Brian May i Roger Taylor wystąpili z Paulem Rodgersem i Foo Fighters.

Ostatnim wydawnictwem jest DVD i CD Queen Rock Montreal, zapis koncertu z listopada 1981 roku. Po raz pierwszy, wydawnictwo sygnowane nazwą Queen pojawiło się również w standardzie Blu-ray.

30 listopada 2007 ukazał się darmowy singel Queen + Paul Rodgers z utworem Say it's not true. Piosenka została napisana w 2003 roku przez Rogera Taylora, a ponownie nagrana i wydana z okazji Światowego Dnia AIDS. 31 grudnia utwór w nowym miksie plus teledysk ukaże się na charytatywnym singlu na rzecz fundacji Nelsona Mandeli "46664".

20 września 2008 w Gdańsku miał się odbyć koncert promocyjnej trasy The Cosmos Rocks Queen + Paul Rodgers w ramach Przestrzeni Wolności koncertów organizowanych przez Fundację Gdańską. Koncert został odwołany związku z problemami ze sponsorem. 15 września 2008 jest zapowiadana premiera nowego studyjnego albumu Queen + Paul Rodgers pod tyłem The Cosmos Rocks. Jest to pierwsza płyta studyjna nagrana po śmierci Mercury'ego. Na jesieni odbędzie się trasa koncertowa The Cosmos Rocks obejmująca Europe, Bliski Wschód i Amerykę Południową. 4 kwietnia w programie Happy Hour Ala Murraya odbyła się premiera utworu C-lebrity z nadchodzącego nowego albumu Queen + Paul Rodgers. 27 czerwca Queen + Paul Rodgers zagrali na koncercie urodzinowym dla Nelsona Mandeli w londyńskim Hyde Parku.

edytuj Sukcesy grupy

Grupa Queen spędziła aż 1322 tygodnie na UK Albums Chart, spychając na pozycję drugą dotychczasowych liderów – zespół The Beatles (1293 tygodnie). Kolejne trzy miejsca zajęli: Elvis Presley (1280 tygodni), U2 (1150 tygodni) oraz Dire Straits (1136 tygodni).

Statystyki opublikowane zostały przez wydawnictwo Guiness World Record. Wydawca David Roberts powiedział: Jest to niesamowity wyczyn, biorąc pod uwagę fakt, że kariera Queen na liście jest o wiele krótsza niż The Beatles i Presleya.

Nagrody:

  • 1973.07 – Złota Płyta – LP "Queen"
  • 1974.03 – Złota Płyta – LP "Queen II"
  • 1974.10 – Srebrna Płyta – SP "Killer Queen"/"Flick of the wrist"
  • 1974.11 – Złota Płyta – LP "Sheer heart attack"
  • 1975.10 – Platynowa Płyta – SP "Bohemian rhapsody"/"I'm in love with my car"
  • 1975.12 – Platynowa Płyta – LP "A night at the opera"
  • 1976.07 – Srebrna Płyta – SP "You're my best friend"/"'39"
  • 1976.11 – Srebrna Płyta – SP "Somebody to love"/"White man"
  • 1976.12 – Złota Płyta – LP "A day at the races"
  • 1977.10 – Złota Płyta – SP "We are the champions"/"We will rock you" (platyna w USA)
  • 1977.10 – Złota Płyta – LP "News of the world"
  • 1978.10 – Złota Płyta – SP "Fat bottomed girls"/"Bicycle race"
  • 1978.11 – Złota Płyta – LP "Jazz"
  • 1979.01 – Srebrna Płyta – SP "Don't stop me now"/"In only 7 days"
  • 1979.10 – Złota Płyta – SP "Crazy little thing called love"/"Spread your wings"
  • 1980.06 – Złota Płyta – LP "Tha game"
  • 1980.11 – Srebrna Płyta – SP "Flash"/"Football fight"
  • 1980.12 – Złota Płyta – LP "Flash Gordon"
  • 1981.10 – Srebrna Płyta – SP "Under pressure"/"Soul brother"
  • 1982.05 – Złota Płyta – LP "Hot space"
  • 1984.01 – Srebrna Płyta – SP "Radio GaGa"/"I go crazy"
  • 1984.02 – Złota Płyta – LP "The works"
  • 1984.04 – Srebrna Płyta – SP "I want to break free"/"Machines (Or Back to humans)"
  • 1990.02 – BRITS Awards – nagroda za zasługi dla rozwoju muzyki

edytuj Albumy

Zarówno longplaye, jak i single grupy, zdobywały szczyty list przebojów i sprzedaży na całym globie. Status platynowej płyty (bądź jej wielokrotność) na dwóch najważniejszych rynkach muzycznych na świecie, w Zjednoczonym Królestwie i w USA, zdobyły następujące albumy Queen: A Night at the Opera, News of the World, The Game, Greatest Hits (jedenastokrotna platyna; spędził aż 450 tygodni na UK Albums Chart), Jazz, The Works, A Kind of Magic (dwukrotna platyna), Live Magic, The Miracle, Innuendo, Greatest Hits II (pięciokrotna platyna) i Made in Heaven (trzykrotna platyna).

W Polsce DVD: The Freddie Mercury Tribute Concert (jednokrotne złoto), Greatest Video Hits (jednokrotna platyna – pierwsza w Polsce za DVD dla wykonawcy muzycznego), Greatest Video Hits II (dwukrotne złoto), Live at Wembley Stadium (jednokrotna platyna), Rock Montreal (jednokrotne złoto); CD: Made in Heaven (jednokrotna platyna), Platinum Collection (jednokrotne złoto).

Potrójne europejskie wyróżnienie Platinum Awards zdobyła Platinum Collection (3 mln sprzedanych egzemplarzy).

edytuj Przeboje

Najbardziej znane przeboje zespołu Queen to:

  • Killer Queen (autor: Freddie Mercury, 1974) – pierwszy duży przebój Queen, dotarł na 2. miejsce list przebojów w Wielkiej Brytanii i na 12. w USA.
  • Bohemian Rhapsody (autor: Freddie Mercury, 1975) – często uważany za najsłynniejszy utwór Queen, pod wieloma względami rewolucyjny. Między innymi ze względu na połączenie elementów klasycznej rockowej ballady, hard rocka i muzyki operowej. Ponadto jest to jedyny utwór, który wydany dwukrotnie na singlu (w niezmienionej formie) dotarł za każdym razem do pierwszego miejsca brytyjskiej listy przebojów – najpierw w 1975, a później w lutym 1992 r. W USA piosenka dotarła pierwotnie na 9. miejsce, zaś w roku 1992 osiągnęła pozycję 2. Dodatkowo był pierwszym w historii utworem trwającym powyżej pięciu minut, który został zagrany w radiu.
  • You're My Best Friend (autor: John Deacon, 1975) - John w tej piosence gra partie fortepianu Elektrycznego.
  • Love of My Life (autor: Freddie Mercury, 1975) - jedna z najpiękniejszych ballad Queen. Rozpoczynająca utwór introdukcja została wykonana przez Briana na harfie.
  • Somebody to Love (autor: Freddie Mercury, 1976) – Ballada traktująca o miłości. Ulubiona piosenka Freddiego.
  • Tie Your Mother Down (autor Brian May, 1976) utwór typowo hardrockowy z płyty A Day At The Races, Znany głównie z koncertów Queen, na których był grany od początku swego istnienia do ostatniego koncertu, bardzo lubiany przez publiczność, zawiera wszystkie charakterystyczne cechy hardrockowego grania Queen.
  • We Will Rock You (autor: Brian May, 1977) – ta piosenka razem z poniższą są po dziś dzień nieoficjalnymi hymnami spotkań sportowych na całym świecie.
  • We Are the Champions (autor: Freddie Mercury, 1977) – klasyczna ballada, którą Queen zamykał swoje koncerty; jeden z największych amerykańskich przebojów grupy, który stał się obowiązkową pozycją imprez sportowych, graną zawsze po zakończeniu rywalizacji.
  • Spread Your Wings (autor: John Deacon, 1977) - wspaniała ballada rockowa z pięknym tekstem.John gra na fortepianie w tym utworze.
  • Don't Stop Me Now (autor: Freddie Mercury, 1978) – utwór uznany przez program BBC "TOPGEAR" najlepszą piosenką drogi.
  • Fat Bottomed Girls (autor: Brian May, 1978) - piosenka została zagrana w alternatywnym strojeniu gitary zwykle "D". Tekst napisany w zabawnym i otwarcie seksualnym tonie. Okładka singla ukazywała nagą kobietę na rowerze, uczestniczkę happeningu promującego singel w Wielkiej Brytanii. Okładka wywołała jednak ostre reakcje i została zmieniona - kobiecie domalowano czerwone majtki. Plakat rozprowadzany wraz z płytą, ukazujący wszystkie uczestniczki nagiego wyścigu rowerowego był rozprowadzany pocztą dla zainteresowanych.
  • Crazy Little Thing Called Love (autor: Freddie Mercury, 1979) – pierwszy numer 1 Queen w USA; Mercury podobno napisał go w wannie podczas kąpieli oraz zagrał w niej na gitarze akustycznej.
  • Save Me (autor: Brian May, 1979) - Brian zagrał w tym utworze na fortepianie.
  • Another One Bites the Dust (autor: John Deacon, 1980) – wymowna piosenka w stylu funk/rock, która największą popularność zyskała w USA (1. miejsce na listach). Była wówczas grana nawet przez "czarne" stacje radiowe, co rzadko się przytrafia białym muzykom.
  • Under Pressure (autor: Queen + David Bowie, 1981) – drugi po Bohemian Rhapsody brytyjski numer jeden grupy; rezultat "jam session" z Davidem Bowie.
  • I Want to Break Free (autor: John Deacon, 1984) – teledysk nakręcony do tej piosenki jest jednym z najbardziej rozpoznawalnych na świecie. Z drugiej jednak strony sam teledysk nie był zbyt popularny w USA ze względu na członków grupy przebranych w nim za kobiety. Ponadto teledysk był parodią postaci z brytyjskiej opery mydlanej.
  • Hammer to Fall (autor Brian May, 1984) typowy gitarowy kawałek z klipem z koncertu.
  • One Vision (autor: Roger Taylor, Brian May, John Deacon, Freddie Mercury, 1985)
  • A Kind of Magic (autor: Roger Taylor, 1986) – przebój z 1986 r., prezentuje bardziej popowe oblicze zespołu.
  • Friends Will Be Friends (autor: Freddie Mercury & John Deacon 1986) Typowa ballada rockowa. Teledysk z udziałem fan clubu Queen. Utwór posłużył jako podkład muzyczny do reklamy piwa Lech.
  • I Want It All (autor: Brian May, 1989) – powrót do rockowego brzmienia i na szczyty list przebojów.
  • The Miracle (autor: Queen, 1989) – wielki przebój, piękne słowa, teledysk z udziałem czworga młodych chłopców, którzy wcielili się w muzyków Queen na scenie. Prawdziwi muzycy pojawiają się dopiero w finale klipu.
  • Breakthru (autor: Freddie Mercury, 1989) utwór w rytm pędzącego pociągu z muzykami jadącymi nim w klipie. Całość bardzo harmonicznie się układa i świetnie współgra.
  • Scandal (autor: Freddie Mercury, Roger Taylor, Brian May, 1989)
  • Innuendo (autor: wspólna praca zespołu, 1990) – bardzo poważny w swojej wymowie utwór, swoją długością i skomplikowaną konstrukcją przywodzący na myśl słynną Bohemian Rhapsody; na liście przebojów w Wielkiej Brytanii zadebiutował od razu na pierwszym miejscu. Nagrany przy współudziale Steve'a Howe'a – gitarzysty zespołu Yes. Teledysk równie skomplikowany i ciekawy bo wykorzystujący sześć technik animacji zdobył wiele nagród, między innymi za najlepszy teledysk roku 1991.
  • The Show Must Go On (autor: Queen, 1991) – sztandarowa, pożegnalna piosenka zespołu, która wbrew pozorom nie została napisana przez Mercury’ego, ale przez cały zespoł. Tekst został napisany przez gitarzystę Briana Maya po konsultacji z Freddie'm. Ten utwór zamykał ostatnią płytę Queen wydaną za życia wokalisty.
  • I'm Going Slightly Mad (autor: Freddie Mercury, 1991) – czarno-biały teledysk, Freddie Mercury z grubą warstwą makijażu na twarzy i peruką na głowie (wokalista Queen był wtedy bardzo chory, przedostatni teledysk z jego udziałem przed jego przedwczesną śmiercią) utwór grany na syntezatorze z interesująca solówką na gitarze elektrycznej.
  • These Are The Days Of Our Lives (autor: Roger Taylor, Freddie Mercury, 1991) – ostatni teledysk z udziałem Freddiego. Występuje w dwóch wersjach. Wersja amerykańska zawiera sekwencje animowane. Utwór stanowi pożegnanie chorego Freddiego z fanami.
  • Heaven for Everyone (autor: Roger Taylor, 1988, 1995) – największy przebój z ostatniej płyty Queen, Made in Heaven, wydanej cztery lata po śmierci Mercury’ego.
  • A Winter's Tale – ballada, ostatnia skomponowana przez Mercury’ego piosenka (na 6 tygodni przed śmiercią w 1991 r.).

edytuj Dyskografia zespołu Queen

edytuj Albumy studyjne

Jako Queen + Paul Rodgers

edytuj Albumy koncertowe

edytuj Składanki

edytuj Boxy

edytuj Single

Spis zawiera wybrane single, wiele wydawnictw ma wiele odmian regionalnych lub wersji zawartości.

edytuj DVD i VHS


edytuj Bibliografia

edytuj Linki zewnętrzne

Zobacz galerię na Wikimedia Commons:
Queen


p • d • e
Queen

John Deacon • Brian May • Freddie Mercury • Roger Taylor

Dyskografia

Queen • Queen II • Sheer Heart Attack • A Night at the Opera • A Day at the Races • News of the World • Jazz • The Game • Flash Gordon • Hot Space • The Works • A Kind of Magic • The Miracle • Innuendo • Made in Heaven• The Cosmos Rocks

Albumy koncertowe: Live Killers • Live Magic • Live at Wembley '86 • Queen on Fire - Live at the Bowl • Return of the Champions • Queen Rock Montreal

Kompilacje: Greatest Hits • Queen at the Beeb • Greatest Hits II • Classic Queen • Queen Rocks • Greatest Hits III • Stone Cold Classics • The A-Z Of Queen, Volume 1

Wideografia

We Will Rock You • The Freddie Mercury Tribute Concert • Greatest Video Hits 1 • Queen at Wembley • Greatest Video Hits 2 • We Are the Champions: Final Live in Japan • Live at the Bowl • Return of the Champions • Super Live in Japan • Queen Rock Montreal

Powiązane

Ibex • Larry Lurex • Smile • The Cross • Paul Rodgers • We Will Rock You (musical) • Deacy Amp • Red Special • The Official International Queen Fan Club • Spike Edney

 
All Right Reserved © 2007, Designed by Stylish Blog.