WikiPortallus: Megadeth.html

Megadeth – amerykańska grupa metalowa powstała w 1983 z inicjatywy zarazem jej założyciela, frontmana, gitarzysty i twórcy tekstów – Dave'a Mustaine'a, grająca heavy metal/speed metal/thrash metal. Aktualnie nagrywa dla holenderskiej wytwórni Roadrunner Records. Zespół wydał jedenaście albumów, sześć wydawnictw koncertowych, dwa minialbumy i dwie kompilacje.

Jako pionier amerykańskiego thrash metalu, Megadeth zyskało międzynarodową sławę w latach osiemdziesiątych XX wieku, mimo nieustannych rotacji w składzie, częściowo z powodów kłopotów członków zespołu z nadużywaniem narkotyków i alkoholu.

Po znalezieniu stabilizacji i ustalaniu kolejnych składów, zespół nagrywał kolejne albumy, które wkrótce uzyskiwały miana złotych czy platynowych płyt, nominacje do nagród Grammy, czy podwójne platyny Countdown to Extinction. Megadeth rozpadło się w 2002 roku, kiedy to jego lider, Mustaine, zaliczył kontuzję lewej ręki. Po intensywnej terapii, Mustaine reaktywował grupę w 2004 roku wydając album The System Has Failed, który zadebiutował na 18. miejscu na liście Billboard Top 200. W 2007 roku grupa wydała kolejny album – United Abominations. Zadebiutował on na ósmym miejscu tejże samej listy przebojów.

Megadeth charakteryzowały dynamiczne kompozycje z bardzo szybko i agresywnie granymi riffami gitar. Łatwo rozpoznawalny był również śpiew wokalisty i gitarzysty Dave'a Mustaine'a.

Zespół odniósł ogromny komercjalny sukces. Jeden z największych spośród heavymetalowych zespołów. Megadeth sprzedało ponad 20 milionów albumów na całym świecie^[1], zdobywając sześć platynowych płyt i siedem nominacji do nagród Grammy. W przeciągu całej, 23 letniej działalności zespołu, miał on 19 tymczasowych członków i Mustaine'a – gitarzystę, twórcę tekstów, wokalistę i frontmana – jako stale obecny trzon kapeli. Megadeth należy do Wielkiej Czwórki Thrash Metalu, razem z Metalliką, Slayerem i Anthrax.

Ostatni koncert Megadeth w Polsce miał miejsce 8 marca 2008 na Festiwalu Metalmanii w Katowicach.

edytuj Historia

edytuj Wczesne dni

Latem roku 1983, na dwa miesiące przed wyrzuceniem Dave'a Mustaine'a z Metalliki za przeholowanie w piciu alkoholu, zażywanie narkotyków, agresywne zachowanie i indywidualne konflikty, Mustaine, basista David Ellefson, gitarzysta Greg Handevidt, i perkusista Dijon Carruthers, założyli w Los Angeles Megadeth. Mustaine powiedział później, że po zwolnieniu go z Metalliki, pragnął krwi jej członków. Chciał być szybszy i cięższy od nich.

Napełniony pragnieniem zemsty, Mustaine podniósł natężenie muzyki Megadeth, przyśpieszył prędkość już istniejących kawałków, jak np. "Mechanix", który Metallica w swoim nowym składzie zaadoptowała w dużo wolniejszej wersji ("The Four Horseman"). Po nieudanych półrocznych poszukiwaniach wokalisty, Mustaine postanowił samemu spróbować swych sił i zostać wokalistą, a także twórcą tekstów i gitarzystą rytmicznym.

W początkowych miesiącach 1984 roku Megadeth nagrało demo zawierające trzy utwory, w składzie Mustaine, Ellefson, i Rausch, które zawierało wczesną wersję "Last Rites/Loved to Deth", "Skull Beneath the Skin", i "Mechanix". Po kilku występach w 1984, Lee Rausch został zastąpiony przez innego perkusistę, Gara Samuelsona. Pod wpływem wydanego dema, nowojorska niezależna wytwórnia płytowa Combat Records, podpisała kontrakt z Megadeth. W grudniu tego samego roku do składu został dokooptowany Chris Poland, przyjaciel Gara.

edytuj Killing Is My Business... and Business Is Good! (1985-1986)

We wczesnych miesiącach 1985 roku, zespół otrzymał 8,000 dolarów od wytwórni Combat Records na nagranie i wyprodukowanie debiutanckiego krążka.^[2] Jednakże, po wydaniu połowy budżetu na narkotyki i alkoholi, zespół był zmuszony do zwolnienie producenta i nagrania albumu samemu.^[3] Mimo otrzymania niskiej jakości, Killing Is My Business... and Business Is Good! został wydany w maju 1985 roku. Wysiłek został dobrze przyjęty i uznany jako mieszanka elementów charakterystycznych dla thrash metalu, i speed metalu.^[4]^[5]

Album zawierał wiele coverów wykonanych przez Megadeth; speedmetalową wersję piosenki "These Boots Are Made For Walking" Nancy Sinatra, z słowami napisanymi przez Mustaine'a. Utwór wywołał niemałe kontrowersje w późniejszych latach, kiedy oryginalny autor, Lee Hazlewood, mnemiał, że Mustaine zmienił tekst utworu na "vile and offensive",^[3] i zażądał by piosenka została usunięta z albumu. Pod groźbą legalnej skargi, utwór został usunięte z wszystkich wydawnictw sprzed 1995 roku. W 2002, jednak, ukazała sie reedycja albumu z częścią piosenki, chociaż z przerobionym tekstem, ocenzurowanym przed dźwięk "beep". We wkładce tejże wersji albumu Killing Is My Business…, Mustaine mocno krytykuje Hazlewooda, i zauważa, że otrzymał on zapłatę 10 lat przed jego sprzeciwem wobec alternatywnej wersji.^[3]

Latem 1985 roku, grupa odbyła tourne po USA i Kanadzie po raz pierwszy, promując swój debiutancki krążek, i będąc supportem przed Exciter. W czasie tourne, nowy gitarzysta, Chris Poland, opuścił niespodziewanie zespół. Został szybko zastąpiony przed gitarzystę, dołączonego do zespołu jedynie na trasę koncertową, Mike'a Alberta.^[6] Poland powrócił do Megadeth w październiku 1985, na krótko przed tym jak rozpoczęli pracę nad ich drugim album z Combat Records.

edytuj Peace Sells… but Who's Buying? (1986-1987)

Pierwotnie ukończony w marcu 1986 roku, drugi album Megadeth. Znowu został wydany przez niskobudżetowe studio Combat Records. Zespół był niezadowolony z finalnego rezultatu. Nie podobało mu się zmiksowanie płyty. Sfrustrowane brakami finansowi małej niezależnej wytwórni, Megadeth podpisało kontrakt z większą wytwórnią, Capitol Records, która także wykupiła prawa do ich nowego albumu. Capitol wynajęło Paula Lani do zremiksowania nagrań, i w listopadzie 1986 roku, dłużej niż w rok po rozpoczęciu nagrań, Capitol wydało Peace Sells… But Who's Buying?.^[6] Album zdobył duży komercyjny sukces i zyskał przychylność krytyki,^[7] sprzedając się w ponad milionie kopii w samym USA.

Biorąc pod uwagę to, że album był przełomem w muzyce thrashmetalowej, All Music Guide określił go jako: "jedno z wydawnictw o największym wpływie na muzykę metalową w tej dekadzie, i z pewnością jeden z kilku albumów rzeczywiście i definitywnie thrashmetalowych". ^[8] Tytułowa piosenka został wybrana do pierwszego w historii Megadeth teledysku. Był on często pokazywany w Headbangers Ball na MTV. "Peace Sells" został sklasyfikowany na 11. miejscu w rankingu "40 Greatest Metal Songs" prowadzonym przez amerykańską stację muzyczną VH1. ^[9] Intro tej piosenki przez lata było używane jako "theme" w "MTV News". Album ten był też pierwszym, który zaprojektował Ed Repka. Zaprojektował on maskotkę zespołu (Vic Rattlehead), i stworzył większość "artworków" zespołu w następnych latach.

W lutym 1987 roku Megadeth było supportem przed Alice Cooper, kiedy zespół ten wyruszył w trasę koncertową Constrictor, niedługo po tym jak Megadeth było supportem przed Mercyful Fate, w USA. Cooper, zaalarmowany uzależnieniami od narkotyków członków Megadeth, zwołał ich do swojego autobusu pewnej nocy, i przestrzegł ich przed stałym zażywaniem drogich narkotyków. ^[10] W marcu tego roku, Megadeth rozpoczęło swoją pierwszą światową trasę koncertową, gdzie nie grali już jako support, a "danie główne". Początek miał miejsce w Wielkiej Brytanii, gdzie jako support występowały grupy Overkill i Necros.^[11]

Po roku w którym muzykom Megadeth nadzwyczaj często zdarzało się nadużywać używek, Gar Samuelson i Chris Poland zostali wyrzuceni z zespołu w czerwcu 1987 roku, po finalnym występie ich trasy koncertowej, który odbył się na Hawajach. Mustaine miał pretensje, że Samuelson nie potrafił się kontrolować w stanie upojenia alkoholowego, i został zastąpiony już podczas trwania tournee przez Chucka Behlera. Mustaine bał się, że Samuelson nie będzie w stanie dotrwać do końca trasy koncertowej.^[12]

Mustaine miał pretensje do Polanda, który sprzedał instrumenty zespołu, a zarobione w ten sposób pieniądze przeznaczył na używki (piosenka "Liar" opowiada właśnie o uzależnieniu Polanda). Poland został zastąpiony przez Jaya Reynoldsa z Malice, lecz zanim zespół zaczął pracę nad ich trzecim albumem, Reynolds był zastąpiony przez swojego nauczyciela gry na gitarze, Jeffa Younga, który dołączył do Megadeth na 6 tygodni, w czasie nagrywania ich trzeciej płyty.^[13]

Płyta Peace Sells.But Who's Buying?! była sukcesem, dzięki któremu zespół został zaliczony do wielkiej czwórki thrash metalu, w której były jeszcze Metallica, Anthrax i Slayer.

edytuj So Far, So Good… So What! (1987-1989)

Z budżetem na miarę niezależnej wytwórni muzycznej, i producentem Paulem Lanim, Megadeth przystąpiło do nagrywania swojej trzeciej płyty studyjnej, So Far, So Good… So What!. Zajęło to zespołowi pięć miesięcy. Proces nagrywania kolejny raz psuty był przez plagę problemów, co po części wynikało z problemów Mustaine'a z narkotykami. Mustaine powiedział później: "Produkcja So Far, So Good… So What! była okropna, najczęściej odpowiednio do substancji lub priorytetów, które posiadaliśmy, lub, których nie posiadaliśmy w tym momencie."^[14] Mustaine pokłócił się też z producentem Paulem Lanim. Konflikt rozpoczął się od obstawania Laniego przy tym, by perkusja i talerze zostały nagrane oddzielnie (niesłyszalny proces dla perkusisty rockowego).^[15] W czasie mixowania płyty, Mustaine odsunął od produkcji Laniego i zastąpił go producentem Michealem Wagenerem, który zmiksował cały album.^[14]

W lutym 1988 roku Megadeth wydało album So Far, So Good… So What!, i kiedy album zdobył platynę w USA, był on początkowo ostro źle przyjmowany przez krytyków. All Music Guide narzekało, że w albumie "brakowało koncepcyjnej jedności i muzycznego kąsania", i że płyta "miała brzmieć groźnie, a głównie brzmi jak zderzenie się ze sobą wymuszonego i "małoletniego" stylu." ^[16] Z So Far, So Good… So What! pochodzi singel In My Darkest Hour, z muzyką napisaną przez Mustaine'a. Singiel ten był zadedykowany zmarłemu w tym czasie basiście Metalliki, Cliffowi Burtonowi. Piosenka stała się ulubionym utworem fanów Megadeth, i zostawała grana wkrótce na prawie każdym koncercie grupy. So Far, So Good… So What! zawiera też cover punkowej kapeli muzycznej Sex Pistols, Anarchy in the U.K., z alternatywnym tekstem Mustaine'a (który później przyznał się, że usłyszał go źle).^[15]

W czerwcu 1988 roku, Megadeth pojawiło się w filmie dokumentym Penelope Spheeris, o nazwie The Decline of Western Civilization II: The Metal Years. Opowiadał on o dziejach metalowej sceny w Los Angeles, w późnych latach 80.; skupiając się głównie na glam metalu. Teledysk do In My Darkest Hour został nagrany przez Spheeris, (nakręciła też wideoklipy do "Wake Up Dead" i "Anarchy in the UK") i pojawia się też w finałowej scenie jej filmu. Na kasecie VHS Rusted Pieces Mustaine nazywa tę produkcję wielkim rozczarowaniem, które pokazuje zespół razem z "a bunch of shit bands".^[17]

Megadeth zaczęło swój światowy tour promujący So Far, So Good… So What! jako support dla Dio, na koncercie w Europie, w lutym 1988 roku. Później, grupa przyłączyła się do letniej trasy koncertowej Iron Maiden, promującej album Seventh Son of a Seventh Son na terenie USA. Notując problemy z perkusistą Mustaine zatrudnił Behlera jako jego technicznego. Został nim Nick Menza, który wkrótce zastąpił w zespole następce Gara Samuelsona - Chuck Behlera. W czasie trasy był gotowy żeby zastąpić Behlera w razie gdyby nie był on w stanie dotrwać do jej końca.^[18]

W sierpniu 1988 roku Megadeth pojawiło się na festiwalu Monsters of Rock w Castle Donnington, w Wielkiej Brytanii, w otoczeniu takich grup jak KISS, Iron Maiden, Helloween czy Guns N' Roses albo David Lee Roth. Grupa występowała przed publiką liczącą ponad 100,000 osób. Zespół został wkrótce dodany do europejskiej trasy Monsters of Rock, ale opuścił ją przed pierwszym występem. Wkrótce po tym, Mustaine zwolnił perkusistę Chucka Behlera i gitarzystę Jeffa Young'a, i anulował ich plany związane z Australijską trasą koncertową w 1988 roku. "On the road, things escalated from a small border skirmish into a full-on raging war" później anulował to zdanie na rzecz nowej opinii - "I think a lot of us were inconsistent (on the 1988 tour) because of the guy we were waiting for after the show".^[19]

W lipcu 1989 roku, Nick Menza został wynajęty do zastąpienia Behlera. Z powodu braku nowego gitarzysty, Megadeth nagrało cover piosenki Alice Cooper - "No More Mr. Nice Guy". Zespół składał się wtedy tylko z trzech członków. Późniejsza wersja tego utworu pojawia się na soundtracku do horroru Wesa Cravena z 1989 roku - Shocker. W czasie, kiedy zespół usilnie starał się znaleźć nowego gitarzystę, Mustaine został aresztowany za jazdę samochodem po pijanemu i za posiadanie narkotyków. Uderzył wtedy w zaparkowany samochód należący do policjanta. Do sądu trafił uporządkowany i pierwszy raz od 10 lat trzeźwy.

edytuj Rust In Peace (1990-1991)

Po niespodziewanym otrzeźwieniu Mustaine'a, Megadeth rozpoczęło długie poszukiwania nowego gitarzysty. Ci, którzy zostali sprawdzeni, począwszy od Erica Meyera z Dark Angel , Lee Altusa z Heathen, czy Dimebaga Darrella z Pantery, pozostawili zespół w kropce. Darrell, nie chciał grać bez swojego brata, perkusisty Pantery, Vinniego Paula Abbotta, a ponieważ Nick Menza został dopiero co zatrudniony, więc oferta Darrella została rozpatrzona negatywnie. Megadeth zdecydowało się ostatecznie zaciągnąć w swoje szranki Marty'ego Friedman'a, z Cacophony, który grywał z Jasonem Beckerem, i wydał solowy album w wytwórni Shrapnel Records, noszący nazwę Dragon's Kiss. Mustaine początkowo odrzucił Friedmana dlatego, że posiadał on kolorowe włosy, ale po doświadczeniu tego, co Mustaine nazywa "Rock Star 101", Friedman oficjalnie dołączył do Megadeth w lutym 1990 roku.^[20]

W tak odmienionym składzie Megadeth wkroczyło do Rumbo Studios w marcu 1990 roku, razem z producentem Mike'm Clink'iem, w celu rozpoczęcia nagrań do ich przyszłej - najlepiej sprzedającej się w historii zespołu do dzisiaj - płyty; mianowicie Rust In Peace. Po raz pierwszy w karierze muzycy Megadeth pracowali na trzeźwo w studio. Nie mieli także problemów z jakością nagrywanego dźwięku, co zdarzało się wcześniej. Mike Clink został pierwszym producentem, który towarzyszył zespołowi przez cały czas produkcji płyty, od początku do końca, zanim został zwolniony.^[21]

Wydany na całym świecie 24 września 1990 roku, krążek Rust In Peace, stał się wielkim hitem, przynoszącym grupie sympatię zarówno słuchaczy, jak i krytyki. Płyta zadebiutowała na #23 miejscu listy Billboard Top 200 w USA, i #8 pozycji w brytyjskiej jej odpowiedniku.^[22] Album brzmiał mocniej i był bardziej melodyjny i progresywny od swych poprzedników. Allmusic nazwało Rust In Peace "Najmocniejszą muzyczną próbą ze strony Megadeth". ^[23]

Z albumu zostały wyodrębione single: "Holy Wars... The Punishment Due" i "Hangar 18". Do obu piosenek zostały nakręcone teledyski. Rust In Peace sprzedało się w liczbie ponad miliona kopii w samym USA, i dostało nominację do Grammy w 1991 i 1992 roku w kategorii Best Metal Performance.

We wrześniu 1990 roku, Megadeth dołączyło do Slayera, Testamentu i Suicidal Tendencies, które to zespoły miały wyruszyć na europejską trasę koncertową "Clash of the Titans". W październiku byli supportem dla Judas Priest, będącego w trasie promującej płytę Painkiller. Punktem kulminacyjnym tej trasy był koncert dla 140,00 osób w styczniu 1991 roku na Rock in Rio w Brazylii. Po sukcesie europejskiego "Clash of the Titans", jego amerykańska edycja rozpoczęła się w maju 1991 roku. Ruszyły w nią, prócz Megadeth, jeszcze Anthrax, Slayer i "opener" Alice in Chains. W lipcu, piosenka "Go to Hell" trafiła na soundtrack do filmu Bill & Ted's Bogus Journey, a w niedługim czasie utwór "Breakpoint" został zawarty na ścieżce filmowej kinowej produkcji na podstawie kultowej gry - Super Mario Bros. W 1991 roku Megadeth wydało pierwszą pozycję w swojej wideografii - Rusted Pieces, która to zawierało sześć teledysków, a także wywiad z zespołem.

edytuj Countdown to Extinction (1992-1993)

W styczniu 1992 roku, Megadeth wkroczyło do Enterprise Studios w Burbank, w Kalifornii, razem z producentem muzycznym Maxem Normanem. Norman, który miksował Rust in Peace, miał swój udział w zmianie stylu muzyki Megadeth. Utwory stały się krótsze, mniej skomplikowane, dobre do puszczania w radiu.^[24] Zespół spędził 4 miesiące w studiu z Normanem, pisząc i nagrywając to, co później miało stać się największym komercjalnym osiągnięciem grupy, mianowicie Countdown to Extinction. Album był pierwszym na którym udział w pisaniu piosenek miał udział każdy z członków zespołu, nawet perkusista Nick Menza. ^[25]

14 lipca 1992 roku Capitol Records wydało Countdown to Extinction. Album ten zadebiutował na drugim miejscu na amerykańskiej liście Billboard Top 200, i na piątym miejscu w brytyjskiej wersji tego samego rankingu.^[26] Prowadzony do przodu przez takie przeboje rockowe jak "Symphony of Destruction" (#29), sample ^?/i "Foreclosure of a Dream" (#30), i "Sweating Bullets" (#27),^[27] album szybko zdobył okrył się podwójną platyną w USA, i zdobył nominację do Grammy w kategorii Best Metal Performance w 1993 roku. Tytułowa piosenka pozwoliła Megadeth odznaczenie się w historii jako jedyny zespół metalowy, który wygrał "Doris Day Music Award"; nagrodę daną zespołowi przez Humane Society of the United States w 1993 roku za "spotlighting species destruction and the horrific 'sport' of canned hunts".^[28]

Zespół wydał drugą pozycję w swojej wideografii - Exposure of a Dream. Miało to miejsce w listopadzie 1992 roku. Wydawnictwo to zbliżone było kształtem do Rusted Pieces, zawierało bowiem wszystkie teledyski wydane przed Countdown. Megadeth rozpoczęło swoją światową trasę koncertową w grudniu 1992 roku, razem z Panterą i Suicidal Tendencies, po czym wyruszyło w ramach Północno-amerykańskiej trasy koncertowej w podróż razem ze Stone Temple Pilots. W miesiąc po rozpoczęciu "North American tour", zespół zmuszony był ogłosić odwołanie wszystkich koncertów, także tych zaplanowanych w Japonii, z powodu nadużycia alkoholu przez Mustaine'a. Wylądował on wtedy w szpitalu.^[29] Po siedmiu dniach zespół nie tylko już przebywał razem, ale nawet wkroczył do studia i nagrał piosenkę "Angry Again", która to znalazła się później na soundtracku do filmu Last Action Hero i została nominowana do Grammy w 1994 roku.

W czerwcu 1993 roku Megadeth wróciło na scenę, pojawiając się jako "gość specjalny" Metalliki na festiwalu Milton Keynes Bowl. Był to pierwszy raz od 10 lat, kiedy to byli członkowie tej samej grupy zagrali razem na scenie. Do "zbliżenia" zachęcał sam Mustaine, mówiąc na scenie: ""The ten years of bullshit is over between Metallica and Megadeth!", chociaż później waśń między grupami ponownie wybuchnie. Megadeth grywało w tym czasie jako "przedsmak" przed Aerosmithna amerykańskiej tourze promującym płytę Get A Grip. Wspólnych występów było siedem, bowiem później Mustaine rozstał się z Aerosmith, podobno z racji zaawansowanego wieku muzyków tego zespołu i kłótni z powodu kontraktu.^[30]

Kiedy ich amerykańska trasa została anulowana, Megadeth wróciło ponownie do studia, gdzie nagrało utwór "99 Ways to Die"; piosenkę, która pojawiła się później na soundtracku do filmu The Beavis and Butt-Head Experience, kompilacyjnym albumie zawierającym piosenki z wstawkami mówionymi przez Beavis'a i Butt-head'a. Piosenka została nominowana do Grammy w 1995 roku w kategorii Best Metal Performance.

edytuj Youthanasia

Na początku 1994 roku Megadeth znowu zaczęło współpracować z producentem Maxem Normanem. Ich wspólna praca miała wkrótce przynieść owoc w postaci albumuCountdown to Extinction. Wszystko miało mieć miejsce w Phase Four Studios w Phoenix. Pierwsze dni przedprodukcji upłynęły pod znakiem kłopotów ze sprzętem studia Phase Four. Mustaine, wybrał w końcu nagrywanie w swoim własnym domu w Arizonie, nie mogąc znaleźć żadnego innego miejsca do tego się nadającego. Na prośbę producenta, Maxa Normana, zespół postanowił stworzyć swoje własne studio w wynajętym magazynie w Phoenix, w Arizonie. Miejsce to zostało później nazwane "Fat Planet in Hangar 18". Po raz pierwszy w karierze, zespół nagrał cały album w studio, i zawarł kawałki nagrane na żywo przez całą grupę w tej samej chwili. Nagrywanie albumu zostało uwiecznione na taśmie, i wydane później jako Evolver: The Making of Youthanasia.

Po ośmiu miesiącach spędzonych w studio, Youthanasia została wydana 1-ego listopada 1994 roku. Album zadebiutował na #4 miejscu "Billboard Top 200 album chart in the US". ^[31] Album uzyskał certyfikat złotej płyty w Kanadzie w 30 minut, i platynę w USA szybciej niż jakikolwiek inny album Megadeth. Muzyka na płycie, za sprawą Maxa Normana, ciągle kierowała się w stronie wolniejszego tempa, bardziej komercyjnego grania, czyli stylistyki zapoczątkowanej na Countdown to Extinction.^[32] Muzyka grupa zawierała coraz mniej metalowych elementów, skupiała się za to na melodyjnym wokalu i bardziej przystępnych, radiowych aranżacjach.^[33] Zespół zatrudnił nawet wybitnego fotografa mody, Richarda Avedona, by stworzył ich nowy image. Grupa zrzuciła jeansy i t-shirty na rzec bardziej świadomego ubioru.^[34]

Ciekawym i nowym rozwiązaniem, zapoczątkowanym zmianami w image'u i muzyce zespołu, był nowy koncept strony internetowej grupy, znanej jako "Megadeth, Arizona". Fani mogli czatować w "Mega-diner", korespondować za pomocą e-maili z członkami zespołu, składać prośby o zagranie konkretnych piosenek na koncertach, czytać wiadomości o grupie i pamiętniki muzyków z tras koncertowych.

Pierwszy singel z Youthanasii, "Train of Consequences", znalazł się na #29 miejscu na Billboard's Mainstream Rock chart, po czym pojawił się w Late Show with David Letterman w listopadzie 1994 roku, poprzedzając ukazanie drugiego singla - "A Tout le Monde".^[35] Do utworu "À Tout Le Monde" również nakręcono teledysk, przed którego emisją wzbroniło się MTV. Głównym tego powodem było myślenie, że nakłania on do popełnienia samobójstwa.

Promocja nowej była rozpoczęła się w RPA w listopadzie 1994 roku. Trwała ona 11 miesięcy i jest najbardziej ekstensywną i wyczerpującą w historii grupy. Megadeth grało wspólnie z Corrosion of Conformity w Europie i USA, i Flotsam and Jetsam, Kornem i Fear Factory w USA. Kulminacyjny występ miał miejsce na festiwalu Monsters of Rock w Brazylii, gdzie grupa występowała obok Alice'a Cooper'a i Ozzy'ego Osbourne'a. W styczniu 1995 roku, piosenka "Diadems" pojawiła się na soundtracku do filmu Tales from the Crypt Presents: Demon Knight. Megadeth nagrało także cover piosenki "Paranoid", przeznaczony na płytę Nativity in Black, pierwszy trybut poświęcony Black Sabbath. Wersja tej piosenki w wykonaniu Megadeth otrzymała nominację do Grammy w 1996 roku w kategorii Best Metal Performance. Megadeth sześć lat z rzędu otrzymywało nominację do Grammy.

W marcu 1995 roku, Megadeth wydało specjalną edycję Youthanasii przeznaczoną dla europejskich słuchaczy, zawierającą płytę bonusową; nazywała się ona Hidden Treasures. Album zawierał wszystkie piosenki Megadeth przeznaczone na wszelkiego rodzaju soundtracki, trybuty, kompilacje plus cover piosenki Sex Pistols - Problems. Na żądanie fanów bonusowy dysk został wydany jako EP także w USA i Japonii, w roku 1995.

edytuj Dalsze dzieje

Następnie grupa święciła triumfy w latach 90. za sprawą albumów takich jak Rust in Peace i Countdown to Extinction. Warto podkreślić fakt, że Mustaine cały czas konkurował z Metalliką i zawsze był tym drugim najlepszym. W drugiej połowie lat 90. zespół uprościł i złagodził swoje brzmienie, czego efektem było nagranie takich albumów jak Cryptic Writings i Risk.

Zespół został rozwiązany przez Mustaine'a w 2002. Powodem była poważna kontuzja ręki spowodowana brakiem dopływu krwi do niej. Jednakże już rok później Megadeth udało się powrócić do czynnego życia muzycznego albumem The System Has Failed, bardzo wysoko ocenionym na świecie, zajmował 1 pozycję na liście BBC.

edytuj Teksty piosenek

Istotny był wizerunek Megadeth. Już w samej nazwie kryło się przesłanie. Nihilistyczne teksty, w których często pojawiał się motyw umierania i samobójstwa, naraził grupę na oskarżenia o uprawianie kultu śmierci, choć teksty świadczyły o czymś zupełnie innym. Grupa Megadeth często w swoich piosenkach zamieszczała przesłania polityczne. Można to usłyszeć min. w takich utworach jak: "Amerikhastan", "Kill the king", czy "Symphony of Destruction". Teksty piosenek zespołu często traktują też o osobistych przeżyciach Mustaine'a. Nierzadko wzbudzają kontrowersje. Zespół nie unika w swoich tekstach tematu wojny (także atomowej). Piosenka Truth be told przytacza biblijny motyw o Kainie i Ablu.

edytuj Megadeth i popkultura

Megadeth zostało nadmieniane w wielu filmach i programach telewizyjnych, włącznie z Simpsonami, gdzie pokazano "diepoda", z opcjami: natychmiastowa śmierć, wolna i bolesna śmierć i "Megadeth" (Megaśmierć), Przystanek Alaska kiedy postać Shelly Tambo ogłosiła, że czyjaś rana wygląd jak okładka albumu Megadeth ("Looks like a Megadeth album cover"). W Mad About You i The Drew Carey Show Dave Mustaine zagrał solówkę na scenie. W Z Archiwum X Fox Mulder nadmienił Danie Scully o Megadeth. W kreskówce Duck Dodgers zespół pojawił się w rysunkowej formie w epizodie w 2005 roku. Odcinek nosił nazwę In Space, Nobody Can Hear You Rock. Zespół wystąpił z piosenką "Back in The Day".^[36]

Fikcyjny kreskówkowy zespół Dethklok przyjął taką samą pozę jak Megadeth na jednym ze zdjęć grupy. O Megadeth słyszymy m.in. w Świecie Wayne'a 2, kiedy Honey Hornee (Kim Basinger) pyta Gartha (Dana Carvey) "Don't you just love music?", na co on odpowiada "Got any Megadeth?". Film "The Van" Stephena Frearsa (na podstawie irlandzkiej powieści Roddy'ego Doyle'a), z Colmem Meaney i Donalem O'Kelly, zawiera ujęcie gdzie dwóch właścicieli vana z frytkami i rybą czekają na zewnątrz odbywającego się właśnie koncertu Megadeth, sprzedając fast foody przedstawicielom subkultury metalowej.

Wzmianka o zespole pojawia się także w filmie z 1991 roku, o nazwie Bill & Ted's Bogus Journey, gdzie dwóch bohaterów trafia do piekła. Bill (Alex Winter) mówi:"Ted, you know, if I die, you can have my Megadeth collection".^[37] Bill mówi też " In School of Rock, Jack Black's former band is named "MaggotDeth", co jest aluzją do Megadeth. W filmie Airborne, kiedy główny bohater wchodzi do pokoju Wileya (Seth Green), można zobaczyć wielki plakat Countdown to Extinction.^[38] W telewizyjnych odcinkach Willa i Grace, Grace ma sąsiada, który pyta ją o najbardziej romantyczną piosenkę Megadeth. W filmie Cape Fear z 1991 roku, Danielle posiada plakat Megadeth zawieszony na ścianie, z okładką z albumu Rust In Peace.^[39]

edytuj Megadeth a Metallica

Zespół był często porównywany do grupy Metallica (której Mustaine był członkiem) chociaż styl gry obu zespołów zwłaszcza po ukazaniu się płyt debiutanckich znacząco się różnił. Jednak utwory, których współautorem był Mustaine ukazały się jeszcze na drugiej płycie Metalliki Ride the Lightning. Na pierwszej płycie Megadeth znalazł się utwór "The Mechanix", który Metallica umieściła na swoim debiutanckim albumie "Kill'em All" pod nazwą "The Four Horsemen". Jego współautorami są Hetfield, Ulrich i Mustaine. James Hetfield dopisał nowy tekst, a gitarzysta Metalliki Kirk Hammett nagrał swoją solówkę, wykorzystując jednak początek solówki napisanej przez Mustaine'a. Ponadto, akustyczny motyw otwierający utwór "The Call Of Ktulu" z płyty "Ride The Lightning" został wykorzystany w otwarciu "Hangar 18" z "Rust in Peace".

edytuj Skład

edytuj Dyskografia

edytuj Albumy studyjne

edytuj Trasy koncertowe

Przypisy

↑ Megadeth – The System Has Failed. W: I Like Music review [on-line]. [dostęp 2007-04-22].
↑ "Killing Is My Business... and Business Is Good!" notki ze zremasterowanej wersji. Maj 2002, Loud Records, 9046-2.
↑ ^3,0 ^3,1 ^3,2 "Killing Is My Business… and Business Is Good" remastered album notes. Maj 2002, Loud Records, 9046-2.
↑ Huey, Steve. "Killing Is My Business… and Business Is Good! AMG Review", at AMG.com; dostęp 16 listopad 2006.
↑ Bregman, Adam. "Killing Is My Business… and Business Is Good!" Remastered version AMG Review, at AMG.com; dostęp 16 listopada 2006
↑ ^6,0 ^6,1 Oficjalna strona Megadeth, "Timeline", 2006, at Megadeth.com; dostęp 11 październik 2006.
↑ Huey, Steve. "Peace Sells… but Who's Buying? Review, at AMG.com; dostęp 16 listopada 2006.
↑ Birchmeier, Jason. "Peace Sells... but Who's Buying?" Remastered version AMG Review, na All Music Guide.
↑ "VH1 40 Greatest Metal Songs", 1–4 May 2006, VH1 Channel, reported by VH1.com
↑ [1]
↑ Oficjalna strona Megadeth, "Timeline", 2006, na Megadeth.com
↑ Gomes, Celesete. "So Far, So Good for Megadeth", listopad 1988, Rock, reported by The Realms of Deth
↑ Gomes, Celesete. "So Far, So Good for Megadeth", August 1988, Rock, reported by The Realms of Deth; last accessed October 13, 2006.
↑ ^14,0 ^14,1 Birchmeier, Jason. "So Far, So Good... So What! Remastered Review", All Music Guide, na AMG.comOryginalne brzmienie: "The production (of So Far, So Good...) was horrible, mostly due to substances and the priorities we had or didn't have at the time"
↑ ^15,0 ^15,1 "So Far, So Good, So What!" remastered album notes. 24 czerwca 2004, Capitol Records, 72435-98626-2-0.
↑ Huey, Steve. "So Far, So Good... So What! Review", All Music Guide, at AMG.com
↑ Megadeth: Rusted Pieces VHS, wydany: 1 stycznia 1991 przez Capitol Records/EMI, Inc, UPC 077774001335, na UPC Database
↑ Doreian, Robyn. "The Big Four", September 1990, Hot Metal Magazine, The Realms of Deth
↑ Niles, Eric. "Rust in Peace", September 1990, Music Connection, reported by The Realms of Deth
↑ Stix, John. "A Founding Forefather of Thrash", 1990, Guitar for the Practicing Musician, reported by The Realms of Deth
↑ "Dave the Human, Mustaine the Artist", wrzesień 1990, Holy Wars... The Punishment Due single, reported by The Realms of Deth
↑ Rock Detector's Official website. "Rust in Peace chart positions", at Rock Detector.com
↑ "Megadeth's strongest musical effort" Huey, Steve. "Rust In Peace Review", Allmusic, at AMG.com; last accessed November 15, 2006.
↑ Huey, Steve. "Countdown To Extinction" AMG review, at All Music Guide
↑ Summers, Jodi. "Deth Metal!", March 1992, Metal Hammer, reported by The Realms of Deth
↑ Billboard's Official website. "Megadeth album chart positions", at Billboard.com
↑ Billboard's Official website. "Megadeth singles chart positions", na Billboard.com
↑ Humane Society of the United States' Official website. "1993 Genesis Awards", at HSUS.org; last accessed October 13, 2006.
↑ Chirazi, Steffan. "Trial by Fire", October 1993, RIP, reported by The Realms of Deth
↑ Ling, Dave. "Get in the Van", January 1998, Metal Hammer, reported by The Realms of Deth
↑ Oficjalna strona Billboardu. "Megadeth album chart positions", na Billboard.com
↑ Erlewine, Stephen Thomas. "Youthanasia" AMG Review, na AMG.com
↑ Birchmeier, Jason. "Youthanasia" Remastered version AMG Review, at AMG.com
↑ Merkle, P.J. "Megadeth: Bewitched, Bothered and Bewildered", May 1995, Hit Parader, reported by The Realms of Deth
↑ Boerio, Jeff. "Megadeth: Online and Onstage", 1995, On Eleven Magazine The Realms of Deth
↑ ^36,0 ^36,1 Internet Movie Database "Dave Mustaine IMDB webpage", reported by IMDB.com; dostęp 20 listopad 2006.
↑ Internet Movie Database "Memorable Quotes from Bill & Ted's Bogus Journey", reported by IMDB.com; dostęp 20 listopad 2006.
↑ IMDB
↑ Scorsese, Martin (Director), Wesley Strick (writer) : Cape Fear, 1991, Universal Pictures

Megadeth.html

Spis treści

edytuj Historia

edytuj Wczesne dni

edytuj Killing Is My Business... and Business Is Good! (1985-1986)

edytuj Peace Sells… but Who's Buying? (1986-1987)

edytuj So Far, So Good… So What! (1987-1989)

edytuj Rust In Peace (1990-1991)

edytuj Countdown to Extinction (1992-1993)