Judas Priest.html

 
ca de en es fr it nl no pl pt ru ro fi sv tr vo


 

Judas Priest

Judas Priest podczas koncertu w 2005 roku
Rok założenia 1969
Pochodzenie Anglia Anglia, Birmingham
Gatunek heavy metal/speed metal[1]
Wytwórnia płytowa Columbia
Powiązania Trapeze, Fight, The Flying Hat Band, Halford, 2wo, Racer X, Iced Earth, Al Atkins, Beyond Fear
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Strona internetowa

Judas Priestbrytyjski heavymetalowy zespół muzyczny założony w 1968 roku w Birmingham, jeden z klasycznych zespołów grających hard rock/heavy metal. W latach 80. stał się silną inspiracją dla muzyków New Wave of British Heavy Metal i thrashmetalowców. Zespół uważa się za jeden z najważniejszych w muzyce metalowej, a przez niektórych uważany jest za najważniejszy. Nazywani często – "Metal Gods" – co tłumaczy się jako "Bogowie Metalu". Koncerty, na których Halford często wjeżdżał na scenę Harleyem, oraz jego ubiór (głównie skóra i ćwieki), przeszły do historii heavy metalu.

Spis treści

edytuj Historia

edytuj Początki

Początkowo występowali w nim K.K. Downing i jego bliski przyjaciel, basista Ian Hill. Skład uzupełnili Alan Atkins (śpiew) i John Ellis (perkusja).

Nazwę Judas Priest zaczerpnięto z tytułu piosenki Boba Dylana – "The Ballad Of Frankie Lee And Judas Priest". W 1973 do grupy dołączył nowy wokalista Rob Halford oraz perkusista John Hinch. Wkrótce zatrudniono drugiego gitarzystę, Glenna Tiptona (który początkowo grał również na instrumentach klawiszowych).

(1968-1970)
  • Al Atkins - śpiew
  • K.K. Downing - gitara
  • Ian Hill - gitara basowa
  • John Pattridge - perkusja
(1970)
(1971)
  • Al Atkins - śpiew
  • K.K. Downing - gitara
  • Ian Hill - gitara basowa
  • Alan Moore - perkusja
(1971-1973)
  • Al Atkins - śpiew
  • K. K. Downing - gitara
  • Ian Hill - gitara basowa
  • Chris Campbell - perkusja
(1973-1974)
(1974-1975)
  • Rob Halford - śpiew
  • K.K. Downing - gitara
  • Glenn Tipton - gitara, klawisze, śpiew towarzyszący
  • Ian Hill - gitara basowa
  • John Hinch - perkusja
(1975-1976)
  • Rob Halford - śpiew
  • K.K. Downing - gitara
  • Glenn Tipton - gitara, klawisze
  • Ian Hill - gitara basowa
  • Alan Moore - perkusja
(1977)
  • Rob Halford - śpiew
  • K.K. Downing - gitara
  • Glenn Tipton - gitara, klawisze
  • Ian Hill - gitara basowa

razem z

(1977-1979)
  • Rob Halford - śpiew
  • K.K. Downing - gitara
  • Glenn Tipton - gitara, śpiew towarzyszący
  • Ian Hill - gitara basowa
  • Les Binks - perkusja
(1979-1989)
  • Rob Halford - śpiew
  • K.K. Downing - gitara
  • Glenn Tipton - gitara
  • Ian Hill - gitara basowa
  • Dave Holland - perkusja
(1989-1993)
  • Rob Halford - śpiew
  • K.K. Downing - gitara
  • Glenn Tipton - gitara
  • Ian Hill - gitara basowa
  • Scott Travis - perkusja
(1993-1996)
  • K.K. Downing - gitara
  • Glenn Tipton - gitara
  • Ian Hill - gitara basowa
  • Scott Travis - perkusja
(1996-2003)
  • Tim Owens - śpiew
  • K.K. Downing - gitara
  • Glenn Tipton - gitara
  • Ian Hill - gitara basowa
  • Scott Travis - perkusja
(2003-)
  • Rob Halford - śpiew
  • K.K. Downing - gitara
  • Glenn Tipton - gitara
  • Ian Hill - gitara basowa
  • Scott Travis - perkusja

edytuj Rocka Rolla

Wkrótce grupa nagrała pierwszy album pt. Rocka Rolla, którego wydanie poprzedziło ukazanie się singla o tej samej nazwie. W czasie tworzenia płyty, zespół miał problem z jakością nagrywanego dźwięku.

edytuj Sad Wings of Destiny

W 1976 został wydany krążek Sad Wings of Destiny.

edytuj Sin After Sin

W 1977 zespół nagrał trzeci krążek - Sin After Sin. Album ten został zremasterowany w 2001 roku. Dołączono do niego też dodatkowo dwa utwory bonusowe.

edytuj Stained Class

Uważany jest za jeden z najlepszych krążków w historii zespołu. Także liryki z tego albumu stoją według fanów na bardzo wysokim poziomie. Album został zremasterowany w 2001 roku. Dodano wtedy do niego dwa dodatkowe utwory.

edytuj Killing Machine

Album wydany w 1979 roku posiada dwie nazwy: Killing Machine i Hell Bent for Leather. Pod drugą z tych nazw krążek ukazał się w USA. Album został zremasterowany w 2001 roku. Dodano wtedy do niego dwa dodatkowe utwory.

edytuj British Steel

Zespół stawał się coraz silniejszy a jego pozycję ugruntował znakomity krążek British Steel, wprowadzający grupę w lata 80. Judas Priest w początkowej fazie swojej kariery mieli pewne problemy z perkusistami – zmieniali się praktycznie na każdym albumie. Dopiero Dave Holland, który dołączył do zespołu pod koniec lat siedemdziesiątych dłużej zagrzał miejsce za bębnami.

edytuj Point of Entry

Album wydany został w 1981 roku. Powszechnie uznawany jest za krok wstecz w stosunku do świetnego i przełomowego albumu British Steel.

edytuj Screaming for Vengeance

W 1982 roku Judas Priest wydaje krążek Screaming for Vengeance, który rozchodzi się w liczbie ponad 2 mln kopii. Album jest uznawany za jedno z najwspanialszych dokonań zespołu i dzieł heavymetalowych w ogóle. Muzycy przyznawali, że w trakcie nagrywania płyty, po raz pierwszy używali, nowych wtedy, konsolet 48-miośladowych. Czerpanie z ówczesnych nowinek technicznych nie stępiło jednak ostrza surowej, rockowej muzyki, zawartej w niespełna 38 minutach.

edytuj Defenders of the Faith

W 1984 roku Judas Priest wydaje dziewiąty album studyjny (dziesiąty w ogóle), który został nagrany w Ibiza Sound Studios, na Ibizie w Hiszpanii. Album został zremasterowany w 2001 roku. Dodano wtedy do niego dwa dodatkowe utwory.

edytuj Turbo

W 1986 roku Judas Priest wydaje dziesiąty album studyjny, pierwotnie planowany jako album dwupłytowy - Twin Turbos. Grupa ostatecznie porzuca ten pomysł, a materiał zgromadzony na drugi dysk trafia ostatecznie na kolejną płytę długogrającą - Ram It Down z 1988 roku. Album został zremasterowany w 2001 roku. Dodano wtedy do niego dwa dodatkowe utwory. Sprzedał się on w ilości ponad 1,250,000 kopii.

edytuj Ram It Down

Wkrótce, w połowie lat 80. zespół ogarnął kryzys, związany z bardziej komercyjnym charakterem ówczesnej muzyki grupy. Dopiero płyty Ram It Down i przede wszystkim Painkiller pozwoliły wrócić im na sam szczyt.

edytuj Painkiller

Na tym albumie pojawił się nowy członek Judas Priest, Scott Travis, genialny perkusista, grający wcześniej w Racer-X. Zespoł na tym albumie zwraca się ku ostrzejszym odmianom metalu, przede wszystkim thrashu. Jest to jeden z najlepszych albumów zespołu.

edytuj Jugulator

W 1993 Halford zdecydował się opuścić zespół i kontynuować karierę solową. Pozostali członkowie zwerbowali Tima Owensa na stanowisko wokalisty, ale wydane z nim albumy Jugulator i Demolition oraz koncertówka Live Meltdown nie odniosły większego sukcesu (aczkolwiek Owens zjednał sobie wielu fanów). Gitarzysta Glenn Tipton postanowił w międzyczasie wydać solowy album Baptizm of Fire, który nagrał z takimi sławami jak Cozy Powell czy John Entwistle (obaj niestety już nie żyją).

edytuj Demolition

W 2001 roku zespół wydał czternasty album studyjny. Jest to drugi album na którym nie usłyszymy głosu Halforda.

edytuj Angel of Retribution

W 2003 roku do zespołu powrócił Halford, z którym w 2005 został wydany album Angel of Retribution.

edytuj Nostradamus

Podwójny album wydany w 2008 r zawierający 23 utwory. Jest to concept album z tekstami inspirowanymi życiem i przepowiedniami Nostradamusa.

edytuj Skład

edytuj Aktualni członkowie

edytuj Dyskografia

Przypisy

edytuj Linki zewnętrzne

All Right Reserved © 2007, Designed by Stylish Blog.