WikiPortallus: Jimi Hendrix.html

Jimi Hendrix, właśc. James Marshall Hendrix ur. 27 listopada 1942 w Seattle w Stanie Waszyngton w USA, zm. 18 września 1970 w Londynie w Anglii – uważany za najwybitniejszego gitarzystę w historii, wokalista, kompozytor. W 1992 i 2003 zajął 1 miejsce na liście 100 największych gitarzystów wszech czasów magazynu "Rolling Stone"^[1]^[2]. W 1992 wprowadzony do US Rock and Roll Hall of Fame^[3] a w 2005 do UK Music Hall of Fame. 6 miejsce na liście najwybitniejszych muzyków w historii wg magazynu "Rolling Stone"^[4]. Wpływ Jimi'ego Hendrix'a na muzykę, jej rozwój i kształ jest niepodważalny, ten znakomity gitarzysta znany głównie z niezwykle dynamicznej i efektownej gry na gitarze elektrycznej pozostawił po sobie niezatarty ślad w historii inspirując następne pokolenia muzyków.

Jimi działał w pewnym sensie na dwóch płaszczyznach, pierwsza to występy na scenie a druga to praca w studiu. Wprowadzał wiele innowacji wykorzystując możliwości ówczesnej techniki nagraniowej która rozwijała się dynamicznie. Znakomitą ilustracją tego jest porównanie płyt Are You Experienced?, Axis: Bold as Love i Electric Ladyland, pierwsza została nagrana przy użyciu cztero, druga ośmio a trzecia dwunasto-ścieżkowego sprzętu (wszystkie zostały wydane w ciągu półtora roku). Wraz z rosnącą złożonością nagrań wydłużał się czas tworzenia nowych utworów, nagranie każdej kolejnej płyty było coraz bardziej czasochłonne. Wspomniane albumy zajęły kolejno 15^[5], 82^[6], 54^[7] miejsce na liście 500 albumów wszech czasów wg magazynu "Rolling Stone". Płyta Are You Experienced? była wraz z płytą Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band zespołu The Beatles jedną z pierwszych i najważniejszych płyt koncepcyjnych w historii^[8]. Był fanem bądz też wzorował się na takich artystach jak Bob Dylan, Robert Johnson, Elmore James, Albert King, B.B. King, Buddy Holly, Muddy Waters czy Howlin' Wolf^[9].

edytuj Dzieciństwo

Jimi Hendrix urodził się o godzinie 10:15, 27 listopada 1942 roku, w Seattle w Stanie Waszyngton. W momencie narodzin jego ojciec Al Hendrix (ur. 1919) stacjonował w bazie wojskowej w stanie Oklahoma. Matka nowonarodzonego chłopca, 17 letnia Lucille Jeter Hendrix (ur. 1925) nadała mu imiona Johnny Allen a następnie zostawiła go u swoich znajomych. Odwiedzała go, a czasem zabierała na kilka dni. Po zwolnieniu z armii Al przejął opiekę nad synem. Ponieważ kwestia nadania imion nie była z nim konsultowana zmienił je na James Marshall. Państwo Hendrix rozwiedli się w 1951 roku, Lucille umarła w 1958 roku. James Marshall Hendrix od strony matki miał częściowo korzenie indiańskie wywodzące się z plemiona czirokezów.

Jego pierwszą gitarą było ukulele, później gdy opanował podstawy gry dostał gitarę akustyczną którą jego ojciec kupił za 5 dolarów od swojego znajomego. Latem 1959 młody gitarzysta stał się posiadaczem gitary elektrycznej Supro Ozark. Występował w wielu miejscowych zespołach takich jak "The Velvetones", "The Rockin Kings". Al Hendrix miał niewielką kolekcję płyt muzycznych które wywarły duży wpływ na zainteresowania syna. James Marshall Hendrix ukończył szkołę średnią, jednak niezdołał ukończyć Garfield High School z powodu słabych stopni i licznych absencjii, sam twierdził że został wyrzucony za przyjaźnienie się z biała dziewczyną. Wiele lat później otrzyma honorowy dyplom tej uczelni.

edytuj Pobyt w wojsku

Po dwóch próbach kradzieży samochodu postawiono Hendrix'owi ultimatum: albo idzie do więzienia na dwa lata albo do wojska, wybrał wojsko. Trafił do 101 dywizji stacjonującej w Fort Campbell w stanie Kentucky, był spadochroniarzem podczas wykonywania swojego 26 skoku doznał urazu kręgosłupa i został zwolniony z armii. Podczas pobytu w Fort Campbell poznał Billy'ego Cox'a z którym się zaprzyjaźnił i później z nim występował.

edytuj Początek kariery

Po zwolnieniu ze służby wojskowej James Marshall Hendrix i jego poznany w wojsku przyjaciel Bill Cox (zwolniono go miesiąc później) trafili do Clarksville w Stanie Tennessee i utworzyli zespół "The King Kasuals", zespół przeniósł się do Nashville a oni mieszkali nad salonem urody Joyce przy Jefferson Street, grali w wielu lokalach na południu Stanów przeznaczonych dla czarnej publiczności (Chitlin Circuit). Po przenosinach do Nowego Jorku w styczniu 1964 poznał Artura i Alberta Allena (dziś znani jako Taharqa i Tunde-Ra Aleem) - muzyków, braci bliźniaków, z którymi się zaprzyjaźnił i z którymi współpracował także w późniejszym okresie kariery gdy pracowali pod nazwą "Ghetto Fighters" (1970). W lutym 1964 zajął pierwsze miejsce w konkursie dla gitarzystów - amatorów zorganizowanym w Teatrze Apollo. Wiosną 1964 w Atlancie przyłączył się do Little Richarda - grał w tle z grupą "The Royal Company", zaliczył również krótki epizod występując z Ike'em Turner i Tiną Turner^[10]. Szybko wrócił do Little Richarda by kilka miesięcy pózniej dołączyć do "The Isley Brothers". W 1965 występował z "Curtis'em Knight'em and the Squires", by potem dołączyć do "Joeya Dee and the Starliters", pózniej wrócił jednak do Curtis'a. 15 pażdziernika zawarł 3 letni kontrakt z producentem Edem Chalpinem, w wyniku jego podpisania otrzymał jednodolarową zaliczkę, miał też zagwarantowany 1% zysku od nagrań stworzonych wspólnie z "Curtis'em Knight'em and the Squires". Instrumentalny utwór "Hornet's Nest" uznawany jest za pierwszą kompozycję Hendrix'a. W 1966 przybył do Greenwich Village w Nowym Jorku gdzie próbował swoich sił jako "Jimmy James and the Blue Flames" występując w "Cafe Wha?" a także w "Cafe au Go Go" razem z Johnem Hammondem jr. W 1966 Chas Chandler (były basista The Animals) za namową Lindy Keith dziewczyny Keith Richardsa wybrał się do "Cafe Wha?" by ujrzeć grającego Jimmy'ego Jamesa. Chandler będący pod wrażeniem umiejętności młodego artysty zaproponował że wraz ze swoim wspólnikiem Michaelem Jeffrym zostanie jego menedżerem i producentem. Hendrix przyjął propozycję i wybrał się razem ze swoimi nowymi menedżerami do Londynu gdzie zorganizowano przesłuchania muzyków którzy mogliby do niego dołączyć i utworzyć nowy zespół. Wybrano dwóch, gitarzystę Noela Reddinga który miał grać na basie a także, co nastąpiło trochę później perkusistę Mitcha Mitchella. To menedżerowie zasugerowali Hendrix'owi zmianę ksywki z "Jimmy" na "Jimi" a także nazwę dla nowej grupy - The Experience.

edytuj The Jimi Hendrix Experience

edytuj 1966

Po dotarciu do Londynu Chas Chandler przedstawił Jimi'ego Hendrix'a Pete Townshendowi i Ericowi Claptonowi z którymi ten szybko się zaprzyjaźnił. W pierwszych dniach pobytu w Anglii nie mając jeszcze perkusisty Hendrix często jammował z Reddingiem i z innymi muzykami w londyńskich klubach np. z Alexisem Kornerem, Hughie Flintem, Alexem Harveyem, Cliffem Bartonem, czy też Brianem Augerem w "Blaises Club" kiedy to Johnny Hallyday zoaferował Jimi'emu występ w roli supportu na jego tournée we Francji. 1 października zagrał z grupą Cream, poprzedzając jej "właściwy" występ w Central London Polytechnic, wykonał utwór "Killing Floor".

Gitarzysta mieszkał początkowo z Chasem Chandlerem w Hyde Park Towers a potem w mieszkaniu które należało wcześniej do The Beatles przy Montague Square. Na początku października 1966 powstało The Jimi Hendrix Experience w składzie Jimi Hendrix (gitara), Noel Redding (bas), Mitch Mitchell (perkusja). Zespół zadebiutował na krótkim tournée we Francji dając koncerty w Evreux 13, Nancy 14 i w paryskiej Olympii 18 października 1966 gdzie poprzedzał występy Johnny'ego Hallyday'a^[11]. Następnie grupa wróciła do Anglii gdzie szybko stała się sensacją w Londynie występując między innymi w takich klubach jak "Marquee", "Blaises", "Bag O'Nails", "Cromwellian", wystąpiła też w prestiżowych programach brytyjskiej TV jak "Ready, Steady, Go" i "Top Of The Pops". Na koncertach The Experience można było zobaczyć takie sławy jak The Beatles, The Rolling Stones, The Who, Eric Clapton, Marianne Faithful, Jane Asher czy Liza Minelli. Pierwszy singiel "Hey Joe"/"Stone Free" został wydany 2 grudnia 1966 roku przez Polydor Records. Utwór "Stone Free" był pierwszą kompozycją Jimi'ego w The Experience.

edytuj 1967

Drugi singiel zespołu "Purple Haze"/"51st Anniversary" zostaje wydany 17 marca przez Track Records tak jak trzeci "The Wind Cries Mary"/"Highway Chile" który ukazał się w sprzedaży 4 maja 1967. W 1967 roku zespół dawał koncerty w Anglii nagrywając jednocześnie swoją debiutancką płytę Are You Experienced? nagrywaną w DeLane Lea Studios, CBS, a także, co nastąpiło później w Olympic Studios. To właśnie od sesji w studiach Olympic rozpoczęła się długotrwała współpraca Jimi'ego Hendrix'a z inżynierem dzwięku Eddie Kramerem która trwała aż do śmierci artysty. Are You Experienced? została wydana w dwóch wersjach, europejskiej (często nazywanej brytyjską od największego rynku muzycznego w Europie) która ukazała się 12 maja 1967 i była rozpowszechniana przez Track Records i amerykańskiej wydanej 1 września 1967 przez Reprise Records. Wersja europejska zaczyna się od "Foxy Lady" a amerykańska od "Purple Haze". Amerykańskie wydanie nie zawiera kompozycji "Red House", "Can You See Me", "Remember" w zamian za to oferuje wspomniane "Purple Haze" a także "Hey Joe" i "The Wind Cries Mary". Inne były nawet okładki, tą amerykańską zaprojektował Karl Ferris (zdjęcie zostało wykonane w Kew Gardens). 4 czerwca występem w londyńskim teatrze Saville Experience dało swój ostatni występ w Anglii przed swoim amerykańskim debiutem. Koncert był przedsięwzięciem zorganizowanym przez Briana Epsteina menedżera The Beatles, wśród publiczności byli Paul McCartney, George Harrison, Eric Clapton, Jack Bruce, Spencer Davis czy Lulu. Swój występ rozpoczęli od utworu The Beatles "Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band" pochodzącego z albumu o tym samym tytule który został wydany 1 czerwca. Dnia 18 czerwca 1967 roku zespół zadebiutował w Stanach Zjednoczonych dając niezapomniany występ na Monterey Pop Festival. Przed wyjściem na scenę został zapowiedziany przez zaprzyjaźnionego z nim Briana Jonesa. Jimi rozpoczął występ remake'm utworu Howlin'a Wolfe'a "Killing Floor". Zagrał też "Foxy Lady", "Like A Rolling Stone" Boba Dylana własną wersję "Rock Me Baby" B.B. King'a (późniejsze "Here He Comes", a jeszcze później "Lover Man"), "Hey Joe", "Can You See Me", "The Wind Cries Mary", "Purple Haze" i "Wild Thing". Ponadczasowym symbolem festiwalu w Monterey stał się moment w którym Hendrix podpalił a następnie roztrzaskał swoją gitarę na scenie. Było to niezwykłe zakończenie utworu "Wild Thing" a także całego jego występu który pełen był wirtuozerii, polotu i szaleństwa. Warto przypomnieć że zespół wybierając się do Monterey cieszył się już sławą w Anglii, był natomiast zupełnie anonimowy w Stanach. Gdyby nie wstawiennictwo Paul'a McCartney'a, Andrew Loog Oldham'a, Derek'a Taylor'a najprawdopodobniej nie otrzymałby możliwości występu. Wkrótce po tym wziął udział w letnim tournée niezbyt popularnej grupy "The Monkees" w roli supportu poprzedzającego jej występy. 19 sierpnia ukazuje się na angielskim rynku singiel "Burning Of The Midnight Lamp"/"The Stars That Play With Laughing Sam's Dice" a 1 grudnia płyta Axis: Bold as Love, nagrana w studiach Olympic. Już po ukończeniu nagrywania Jimi zostawił taśmy zawierające stronę "A" nowego albumu w taksówce. Inżynier dzwięku Eddie Kramer zaczął odtwarzać brakującą stronę z nagrań zarejestrowanych podczas ostatnich sesji studyjnych, co zajęło mu jeden dzień. Na producencie ciążyła presja wydania płyty tuż przed okresem świątecznym, cel ten ostatecznie został zrealizowany. Basista grupy Noel Redding stwierdził że to jego ulubione wydawnictwo spod znaku The Experience. Przy powstaniu Axis wykorzystano te same efekty stereofoniczne co na płycie Abbey Road zespołu The Beatles z 1969 roku. Do końca 1967 zespół występował w Anglii, wziął też udział w tournée po Szwecji. Podczas pobytu w skandynawii Hendrix spotkał Bo Ingvara Hanssona i Jana Hugo Carlssona znanych jako duet Hansson&Carlsson, poskutkowało to włączeniem ich kompozycji, utworu "Tax Free" do jego repertuaru scenicznego, później nagrał również własną wersję tego utworu która ukazała się na płytach War Heroes i South Saturn Delta.

edytuj 1968

1968 rok to 10 miesięcy występów w Stanach Zjednoczonych plus koncerty w Europie, nic więc dziwnego że zespół zmęczony występami jest mało efektywny w studiu. 4 stycznia podczas trwania tournée w Szwecji, między dwoma występami w Göteborgu kompletnie pijany Hendrix demoluje swój pokój hotelowy, incydent ten skończy się interwencją policji, zapłaceniem 475 funtów kary i pokryciu kosztów wyrządzonych szkód. Track Records wydaje w Wielkiej Brytanii Smash Hits czyli kolekcję singli. W maju grupa występuje w Mediolanie (23), Rzymie (24,25), Bolonii (26) i Zurichu (31). 16 pażdziernika ukazuje się podwójny album Electric Ladyland nagrywany w studiach Olympic w Londynie i Record Plant w Nowym Jorku, trzeci i jej ostatni w historii. W nagrywaniu płyty, The Experience wsparli tacy muzycy jak Buddy Miles, Steve Winwood, Jack Casady, Dave Mason czy Chris Wood. W trakcie pracy nad nią relacje pomiędzy Jimim a Noelem ulegają znacznemu pogorszeniu. Wpływ na to ma drobiazgowość Jimi'ego w studiu, ciągłe niezdecydowanie co do ostatecznego kształtu utworów i przeciąganie sesji. Dojdzie nawet do sytuacji w której Noel wydzie ze studia w trakcie pracy nad utworem "All Along the Watchtower" zmuszając tym samym Hendrix'a do nagrania partii basowych. 10, 11, 12 października występują w Winterland w San Francisco dając dwa koncerty dziennie.

edytuj 1969

3 stycznia 1969 grupa bierze udział w "Lulu Show" programie brytyjskiej TV BBC, grając trzy utwory "Voodoo Child (Slight Return)", "Hey Joe" i "Sunshine Of Your Love". W styczniu występuje w Niemczech, a 18 i 24 lutego w Royal Albert Hall w Londynie, oba występy były filmowane, niestety zapis tych koncertów nie ukazał się do dziś^[12]^[13]. 18 kwietnia po koncercie w Memphis Jimi spotyka się z Billym Coxem, począwszy od 21 kwietnia zaczną grywać w studiu, razem z innymi muzykami np. Buddym Milesem, niezależnie od grupy Experience. Występ w Los Angeles Forum (26 kwietnia 1969)^[14]. 3 maja na lotnisku w Toronto Jimi zostaje zatrzymany pod zarzutem posiadania narkotyków, w jego bagażu znaleziono heroinę która znajdowała się w paczce którą przyjął od fana nieświadom jej zawartości, po wpłaceniu kaucji w wysokości 10 tys. dolarów zostaje wypuszczony, a 15 grudnia zostaje uniewinniony przez sąd z braku dowodów przestępstwa. Trwa amerykańskie tournée, następne są występy w San Diego Sports Arena (24 maja 1969)^[15], Newport Festival, Devonshire Downs (20 czerwca 1969) - 100tys. widownia^[16], Mile High Stadium, Denver (29 czerwca 1969) - ostatni występ oryginalnego Experience w składzie: Hendrix, Redding, Mitchell. Po występie w Denver basista grupy Noel Redding postanowił odejść i zająć się swoim własnym zespołem "Fat Matress" z którym zadebiutował w Royal Albert Hall 24 lutego 1969, w roli supportu The Experience którego był członkiem^[17].

edytuj Gypsy Sun and Rainbows

Po rozpadzie grupy Jimi wystąpił (sam) w "Dick Cavett Show" 7 lipca 1969, jednym z najbardziej popularnych programów telewizji amerykańskiej, zagrał "Hear My Train A Comin'" razem z orkiestrą występującą w programie. Pod koniec lipca na rynku amerykańskm pojawia się płyta Smash Hits zawierająca wcześniej niewydane w stanach utwory "Red House", "Can You See Me", "Remember". Mniej więcej na początku sierpnia Jimi Hendrix, Mitch Mitchell, Billy Cox - bas, Larry Lee - gitara rytmiczna, Juma Sultan - instrumenty perkusyjne, Jerry Velez - instrumenty perkusyjne, utworzyli nowy zespół "Gypsy Sun(s) and Rainbows" który wystąpił na Festiwalu Woodstock dnia 18 sierpnia 1969 przed publicznością liczącą około 300tys. ludzi. Ulewny deszcz spowodował przesunięcie występu zaplanowanego na północ w nocy z niedzieli na poniedziałek. Niestety duża część widowni (ok. 200 tys. ludzi) opuściła tereny festiwalu bo nie chciała czekać aż przestanie padać, spędzając całą noc na terenach festiwalowych. Ponad dwugodzinny występ rozpoczął się ok. 10 rano. Grupę zapowiedział Chip Monk jako: The Jimi Hendrix Experience co po chwili skorygował sam Jimi Hendrix, przedstawiając wszystkich muzyków i mówiąc że występują jako "Gypsy Sun(s) and Rainbows". Był to jedyny występ tego naprędce skompletowanego zespołu. Właśnie on stał wizytówką Festiwalu Woodstock, wśród utworów wykonywanych przez nich znalazły się takie standardy Experience jak: "Purple Haze", "Hey Joe", "Foxy Lady", "Voodoo Child (Slight Return)", "Red House", "Fire", "Hear My Train A Comin'", "Spanish Castle Magic", "Lover Man". Pojawiły się też zupełnie nowe kompozycje jak "Izabella", "Message To Love", "Villanova Junction", "Jam Back At The House" (późniejsze "Beginnings"), i 3 kompocycje Larry'ego Lee. Symbolem tego występu jak i całego festiwalu stała się wspaniała interpretacja hymnu amerykańskiego "Star Spangled Banner", będąca zarazem manifestem antywojennym wymierzonym w wojnę w Wietnamie.^[18]. Niedługo po zakończeniu koncertu zespół zostaje rozwiązany. Ostatnia sesja zespołu odbyła się 6 września. Hendrix, Mitchell, Cox i Sultan 9 września występują w "Dick Cavett Show" gdzie prezentują utwory "Izabella" i "Machine Gun" (pierwsze wykonanie przed publicznością).

edytuj Band Of Gypsys

W pażdzierniku 1969 Jimi Hendrix, Billy Cox i Buddy Miles - perkusja, zakładają Band Of Gypsys który po zagraniu 2 koncertów 31 grudnia 1969^[19] i 2, 1 stycznia 1970^[20] w Fillmore East w Nowym Jorku wydaje płytę koncertową zatytułowaną Band of Gypsys zawierającą utwory "Who Knows", "Machine Gun", "Changes", "Power To Love" (znane głównie jako "Power Of Soul"), "Message To Love" i "We Gotta Live Together". Utwory te pochodzą wyłącznie z dwóch koncertów zarejestrowanych 1 stycznia. Kompozycje "Changes" i "We Gotta Live Together" zostały stworzone przez Buddy'ego Miles'a. Wydanie płyty koncertowej było pomysłem na wywiązanie się z zobowiązań kontraktowych Jimi'ego, wobec producenta Eda Chalpina który otrzymał do niej prawa. W zamian za zrzeczenie się z dochodzenia swoich roszczeń nabytych w ramach kontraktu podpisanego 15 października 1965 roku. Zespół rozpadł się po nieudanym występie w Madison Square Garden z 28 stycznia, kiedy to Hendrix po wykonaniu utworów "Who Knows" i "Earth Blues" usiadł na scenie odmawiając dalszej gry i po chwili ją opuścił. Buddy Miles powiedział później że widział Michaela Jeffry'ego dającemu gitarzyście dawkę LSD, zasugerował też że menedżer chciał w ten sposób rozbić zespół i doprowadzić do reaktywacji oryginalnego Experience w składzie Hendrix, Redding, Mitchell. Dwaj ostatni spotkali się z Jeffrym tuż przed koncertem i omawiali kwestie związane z planowanym amerykańskim tournée i wyrazili chęć uczestniczenia w nim. Jednak ostatecznie Redding nie wrócił do grupy ze względu na sprzeciw Jimi'ego, zastąpił go Billy Cox. Band Of Gypsys ukazał się w kwietniu 1970 i był drugim najlepiej sprzedającym się albumem po Are You Experienced?. To jedyny oficjalny album koncertowy wydany za życia Hendrix'a. 8 kwietnia 1970 ukazał się w Stanach nakładem Reprise singiel "Izabella"/"Stepping Stone" nagrany w Record Plant podczas styczniowych sesji, w których brała udział grupa "Ghetto Fighters" jako wsparcie wokalne. W 1999 wydano płytę Live At the Fillmore East zawierająca niektóre utwory z występów 31 grudnia 1969/1 stycznia 1970, a w 2002 Baggy's Rehearsal Sessions zawierającą nagrania studyjne zarejestrowane podczas sesji w studiach Baggy's z 18 i 19 grudnia 1969 roku. Koncerty w Fillmore East i Madison Square Garden były jedynymi występami grupy. Podczas gry w Band Of Gypsys Hendrix używał pedałów wah-wah, fuzz-face, univibe, octavia co zmieniło bardzo oblicze jego muzyki, zbliżyło go do soulu i muzyki funk. Właśnie od tego momentu włączył na stałe do swojego repertuaru nowe kompozycje jak: "Machine Gun", "Ezy Ryder", "Message To Love".

edytuj 1970 Reaktywowane The Jimi Hendrix Experience

25 kwietnia 1970 koncertem w Los Angeles Forum reaktywowane The Jimi Hendrix Experience w składzie: Jimi Hendrix, Mitch Mitchell, Billy Cox, rozpoczęło amerykańskie tournée, często określane mianem "The Cry Of Love Tour". Najbardziej znane koncerty to dwa występy w Berkeley z 30 maja i również dwa występy na wyspie Maui na Hawajach z 30 lipca, wszystkie te występy były filmowane i w oparciu o to powstały póżniej filmy: "Jimi Plays Berkeley" i "Rainbow Bridge" (oba wydane już po śmierci artysty). 4 lipca grupa wystąpiła na festiwalu w Atlancie gdzie podziwiało ją 150-200tys ludzi^[21]. 1 sierpnia 1970 występem w Honolulu International Center w Honolulu na Hawajach zakończona została trasa koncertowa. Był to zarazem ostatni w życiu artysty koncert w ojczyżnie. W dniach wolnych, pomiędzy koncertami Jimi Hendrix pracował w studiu nad swoim nowym albumem First Rays Of The New Rising Sun, na początku 1970 roku głównie w Record Plant. 15 czerwca otwarto nieoficjalnie jego własne studio Electric Lady, pomysł jego budowy pojawił się i został wdrożony do realizacji już w 1969. Wcześniej Hendrix spędzał wiele czasu w różnych studiach, większość w Olympic Studios w Londynie, Record Plant w Nowym Jorku czy TTG Studios w Hollywood. Pragnął on miejsca gdzie mógłby czuć się swobodnie, które mogło by być jego drugim domem, dlatego to on przedstawił swoją wizję wyglądu pomieszczeń której realizacjii podjął się architekt John Storyk^[22]. Studio powstało w Greenwich Village w samym centrum Nowego Jorku. Oficjalne otwarcie odbyło się 26 sierpnia 1970, była na nim Yoko Ono, warto dodać że od 15 czerwca 1970 Jimi pracował już tylko w Electric Lady a ostatnie wielo-ścieżkowe nagranie studyjne-utwór "Slow Blues" Jimi'ego pochodzi z 20 sierpnia 1970^[23]. Po raz kolejny zespół przyjechał do Europy. W środku nocy z 30 na 31 sierpnia zagrał na wyspie Wight kończąc ogromny festiwal z publicznością w granicach 600tys. Ponad dwugodzinny występ Jimi'ego Hendrix'a był największą atrakcją festiwalu i jest do dnia dzisiejszego jednym z jego najbardziej znanych i najlepszych występów. Mimo problemów technicznych które doskwierały artyście przez cały czas jego trwania. Tuż przed wyjściem na scenę Hendrix poprosił Erica Barretta - technicznego zespołu o zanucenie hymnu Anglii - moment ten można zobaczyć na filmie dokumentującym występ. Chwilę później rozpoczął występ wspaniałą wersją "God Save The Queen" by następnie zagrać takie utwory jak: "Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band", "Spanish Castle Magic", "All Along the Watchtower" - bodaj najlepsza wersja tego utworu, "Machine Gun"- wydłużone do 20 minut, a także "Lover Man", "Freedom", "Red House", "Dolly Dagger", "Midnight Lightning" - pierwsze i zarazem jedyne wykonanie przed publicznością, "Foxy Lady", "Message To Love", "Hey Baby (New Rising Sun)", "Ezy Ryder", "Hey Joe", "Purple Haze", "Voodoo Child (Slight Return)". Występ zakończył jedną ze swych najnowszych kompozycji, utworem "In From The Storm"^[24] Kilka godzin póżniej 31 sierpnia był występ w Sztokholmie. Następne były koncerty w K.B.Hallen w Kopenhadze 3 września Berlinie 4, i na wyspie Fehmarn 6 września-był to ostatni koncert Jimi'ego Hendrix'a chociaż nikt wtedy nie zdawał sobie z tego sprawy. Po zakończeniu europejskiej części tournee Jimi wrócił do Londynu by odpocząć a Billy Cox ze względów zdrowotnych wrócił do Nowego Jorku^[25]. 16 września Jimi występuje z Ericiem Burdonem i grupą War w klubie Ronniego Scotta w londyńskiej dzielnicy Soho, gra w kilku utworach w tle, jest to jego ostatni występ przed publicznością.

edytuj 18.09.1970 Dzień śmierci

W nocy 17 września Monika Danneman dziewczyna Jimi'ego (w tym momencie) zawiozła go (na jego życzenie) do mieszkania jakichś ludzi w pobliżu Marble Arch w Londynie . Hendrix nie powiedział z kim ma zamiar się spotkać. Odebrała go godzinę póżniej i wrócili do hotelu Samarkand. Jimi napisał tam poemat "The Story Of Life", pił potem czerwone wino wziął potem 9 tabletek nasennych i poszedł spać. Kilka godzin później Monika obudziła się i zauważyła że coś jest nie tak z Jimi'm, próbowała go ocucić ale nie dała rady, w końcu wezwała karetkę^[26]. Według ustaleń jeszcze żył gdy dotarł do szpitala, niestetny nie wiadomo co wydarzyło się w ciągu 20-40 minut po dotarciu do szpitala. Śmierć była spowodowana zachłyśnięciem się wymiocinami i zatruciem barbituranami. Oficjalnie przyjmuje się że śmierć Jimi'ego Hendrix'a była nieszczęśliwym wypadkiem jednak nigdy nie udało się w 100% wykluczyć morderstwa lub samobójstwa^[27]. Jimi mówił wielokrotnie że chciałby być pochowany w Anglii, jednak po jego śmierci Al Hendrix sprowadził ciało syna do Stanów. Jimi Hendrix został pochowany w Renton, w Stanie Waszyngton. Monika Dannemann popełniła samobójstwo 05.04.1996.

edytuj Pośmiertne kompilacje

Po śmierci Hendrix'a sprzedaż płyt w 4 kwartale wzrosła o 450 % w porównaniu z 3 kwartałem 1970 roku^[28], w sytuacji gdy Jimi nagrał tylko 4 płyty (w tym jedną koncertową), a Jego śmierć przerwała pracę nad kolejnym albumem, ogromny popyt stał się wyznacznikiem polityki wydawniczej w następnych latach. Mając do dyspozycji niewydane nagrania Hendrix'a wśród których znajdowały się zarówno utwory ukończone jak i wersje demo rozpoczęła się ofensywa wydawnicza która spowodowała zalanie rynku różnej jakości kompilacjami. Pierwsza pośmiertna kompilacja The Cry Of Love zawierająca ukończone lub prawie ukończone utwory została wydana na początku 1971 roku. Jeszcze w tym samym 1971 roku ukazuje się płyta Rainbow Bridge, a w 1972 War Heroes, płyty te zawierają kompozycje które miały zostać umieszczone na podwójnym albumie First Rays Of The New Rising Sun. W 1974 ukazuje się płyta Loose Ends, a w 1975 płyty Crash Landing i Midnight Lightning, ukazanie się dwóch ostatnich wzbudziło wiele kontrowersji ze względu na liczne poprawianie i edytowanie materiału wedle uznania wydawcy np. dogrywając różne fragmenty utworu przez przeciętnych muzyków którzy Jimi'ego nie widzieli nawet na własne oczy. W 1995 roku w wyniku długoletnich procesów sądowych ojciec artysty Al Hendrix otrzymał prawa do zarządzania muzyką syna, a po jego śmierci w 2002 roku przejęła je Janie Hendrix (przyrodnia siostra Jimi'ego). Od 1995 roku wydano już reedycje wszystkich oryginalnych płyt Hendrix'a a także zupełnie nowe albumy studyjne i koncertowe uzupełniając je wydawnictwani na płytach DVD.

Organizowane są liczne koncerty upamiętniające jego pamięć m.in. "Red House Tour" (w USA) czy "Thanks Jimi Festiwal" organizowany przez Leszka Cichońskiego we Wrocławiu, na którym co roku bity jest rekord Guinessa w liczbie osób grających na żywo utwór "Hey Joe".

edytuj Dyskografia

edytuj Albumy wydane za życia muzyka

edytuj Albumy wydane pośmiertnie

edytuj Płyty DVD (najważniejsze)

edytuj Przypisy

edytuj Bibliografia

Noel Redding & Carol Appleby, Czy jesteś doświadczony? Prawdziwa historia The Jimi Hendrix Experience, Poznań, Kagra, 2000 ISBN 83-87598-91-7. (pl)
Joe Boyd A Film About Jimi Hendrix DVD, Warner Brothers, 1973 (pl)
Joe Boyd From Ukulele to the Strat DVD, Warner Brothers, 2005 (pl)
Live At Woodstock Deluxe Edition 2 DVD, Universal, Experience Hendrix, 2005 (en)
Live At Monterey DVD, Universal, Experience Hendrix, 2007 (en)
Live At Fillmore East DVD, Universal, Experience Hendrix, 1999 (en)
The Jimi Hendrix Encyclopedia (en)
Biografia na oficjalnej stronie Jimi'ego Hendrix'a (en)
Oficjalna strona Festiwalu na wyspie Wight (en)
Are You Experienced? CD, książeczka, Universal, Experience Hendrix, 1997 (en)
Band Of Gypsys CD, książeczka, Universal, Experience Hendrix, 1997 (en)
The Jimi Hendrix Experience Box 4CD+DVD, książeczka, Universal, Experience Hendrix, 2003 (en)
First Rays Of The New Rising Sun CD, książeczka, Universal, Experience Hendrix, 1997 (en)

Jimi Hendrix.html

Spis treści