George Herbert Walker Bush (ur. 12 czerwca 1924 w Milton w stanie Massachusetts) – amerykański polityk, republikanin, przedsiębiorca naftowy. W latach 1989-1993 41. prezydent Stanów Zjednoczonych, w latach 1981-1989 43. wiceprezydent Stanów Zjednoczonych, ojciec 43. prezydenta George'a W. Busha.
George H. W. Bush pochodzi z zamożnej rodziny Wschodniego Wybrzeża. Jest synem senatora Partii Republikańskiej i bankiera z Wall Street, Prescotta Busha. W 1942 roku ukończył elitarną szkołę Phillips Academy w Andover.
W czasie II wojny światowej, podczas działań na Pacyfiku był pilotem pokładowego samolotu torpedowego Grumman TBF Avenger. Wykonał 58 lotów bojowych. W 1948 ukończył ekonomię na Uniwersytecie Yale. Od 1959 aktywny członek Partii Republikańskiej. W latach 1966-1970 deputowany do Izby Reprezentantów. 1971-1972 Ambasador USA przy ONZ, gdzie dał się poznać jako twardy negocjator. Od grudnia 1972 do września 1974 przewodniczący Krajowego Komitetu Partii Republikańskiej. 1974-1975 szef misji łącznikowej w Pekinie. 1976-1977 dyrektor CIA. 1977-1981 dyrektor First National Bank. 1981-1989 wiceprezydent USA. Od 1981 przewodniczący Senatu. Prezydent z ramienia Partii Republikańskiej.
Z prezydentem Eisenhowerem
Zwolennik aktywnej polityki zagranicznej USA. W stosunkach z ZSRR popierał Michaiła Gorbaczowa i próbował przeciwdziałać rozpadowi imperium sowieckiego. Prowadził działania na rzecz przywrócenia pokoju na Bliskim Wschodzie. Wyrażał poparcie na rzecz zniesienia apartheidu w RPA. Po rozwiązaniu ZSRR i powstaniu Wspólnoty Niepodległych Państw (1991), uznał nowe suwerenne państwa i zapoczątkował proces współpracy z Rosją.
W 1990 po zbrojnej napaści Iraku na Kuwejt zainicjował utworzenie międzynarodowych sił zbrojnych nad Zatoką Perską (operacja Pustynna Tarcza). Przy ich pomocy uwolnił Kuwejt od irackiej okupacji (operacja Pustynna Burza, styczeń – luty 1991).
W polityce zagranicznej zwolennik utrzymywania pokojowych stosunków z Rosją i redukcji zbrojeń strategicznych. Podpisał dwa rosyjsko-amerykańskie układy rozbrojeniowe: START I w 1991 i START II w 1993 roku.
W polityce wewnętrznej za jego rządów zwiększyła się inflacja, wzrosło bezrobocie i zadłużenie wewnętrzne, co było głównym powodem jego porażki wyborczej w 1992 roku z gubernatorem Arkansas, demokratą Billem Clintonem.
Przypisy
edytuj Linki zewnętrzne
Dyrektorzy Centrali Wywiadu (DCI - Director of Central Intelligence)
Sidney Souers, (I-VI 1946) • Hoyt S. Vandenberg, (1946 - 1947) • Roscoe H. Hillenkoetter (1947 - 1950) • Walter Bedell Smith (1950 - 1953) • Allen W. Dulles (1953 - 1961) • John A. McCone (1961 - 1965) • William F. Raborn, Jr. (1965 -1966) • Richard M. Helms (1966 - 1973) • James R. Schlesinger, (II-|VII 1973) • William E. Colby, (1973 - 1976) • George H. W. Bush, (1976 - 1977) • Stansfield Turner, (1977 - 1981) • William J. Casey, (1981 - 1987) • William H. Webster, (1987 - 1991) • Robert M. Gates, (1991 - 1993) • R. James Woolsey, (1993 - 1995) • John M. Deutch, (1995 - 1996) • George J. Tenet, (1997 - 2004) • John E. McLaughlin, (p.o. IX 2004) • Porter J. Goss, (2004)
|