Gazeta Wyborcza.html
 
| ca | de | en | es | fr | it | nl | no | pl | pt | ru | ro | fi | sv | tr | vo |


 

Gazeta Wyborcza
Częstotliwość dziennik
Kraj Polska
Wydawca Agora SA
Rodzaj czasopisma społeczno-polityczny
Pierwsze wydanie 8 maja 1989
Redaktor naczelny Adam Michnik
Średni nakład 672 000 egz.
ISSN 0860-908X
Strona internetowa czasopisma

Gazeta Wyborcza - wysokonakładowy, ogólnopolski dziennik społeczno-polityczny wydawany od 1989 w Warszawie przez koncern medialny Agora SA; zajmuje drugą[1] pozycję na rynku pod względem średniego nakładu jednorazowego; uważana jest za jeden z najbardziej wpływowych i opiniotwórczych[2][3] polskich dzienników.

Spis treści

Historia pisma

Gazeta Wyborcza powstała zgodnie z uzgodnieniami Okrągłego Stołu jako dziennik mający reprezentować solidarnościową opozycję w czasie kampanii wyborczej (stąd nazwa). Pierwszy 8-stronicowy numer ukazał się 8 maja 1989 w nakładzie 150 tys. egzemplarzy. Przygotowało go 20 dziennikarzy - większość z nich było wcześniej związanych z podziemnym "Tygodnikiem Mazowsze". Po półtora roku średni nakład wynosił już 500 tys. egzemplarzy. Na koniec 2007 średni nakład Gazety oscyluje wokół 448 tys. egzemplarzy, co daje jej drugie miejsce za dziennikiem "Fakt")[4]. Szacuje się, że czyta ją 5,5 mln osóbpotrzebne źródło.

Od początku pisma redaktorem naczelnym jest Adam Michnik. Obecnie zespół redakcyjny "Gazety" to około 780 dziennikarzy w całym kraju i 5 korespondentów za granicą. W latach 2003-2004 gazeta przechodziła przez okres poważnych redukcji (ok. 20% zatrudnionych), dążąc do odzyskania równowagi ekonomicznej po kryzysie, jaki dotknął polskie media po 2000.

We wrześniu 1990 w wyniku coraz większych podziałów w dawnym obozie Solidarności Lech Wałęsa - wówczas przewodniczący NSZZ "S" odebrał gazecie prawo do posługiwania się logo związku i hasłem Nie ma wolności bez Solidarności.

W marcu 2002 uroczyście otwarto nową siedzibę Gazety Wyborczej przy ulicy Czerskiej - budynek ten został uznany za jeden z najładniejszych w Warszawie i otrzymał wiele prestiżowych nagród branżowych.[5]

Od 2003 hasło Gazety brzmi Nam nie jest wszystko jedno.

Codzienne wydania lokalne

Łódzka redakcja - siedziba przy ul. Sienkiewicza 72.
Łódzka redakcja - siedziba przy ul. Sienkiewicza 72.
Siedziba redakcji wrocławskiego wydania, Plac Solny we Wrocławiu.
Siedziba redakcji wrocławskiego wydania, Plac Solny we Wrocławiu.

Cotygodniowe dodatki tematyczne

  • poniedziałek: Gazeta Praca, Gazeta Sport, Duży Format (od marca 1993, początkowo jako Magazyn)
  • wtorek: Kujon Polski (dla uczniów), Gazeta Komunikaty, Gazeta Komputer (tylko w wydaniu stołecznym)
  • środa: Gazeta Dom, Gazeta Nieruchomości (w 13 wydaniach lokalnych)
  • czwartek: Gazeta Wysokie Obroty (motoryzacyjna), Gazeta Pieniądze
  • piątek: Gazeta Telewizyjna (program TV), Gazeta Co Jest Grane, Teatry (tylko w wydaniu stołecznym), Supermarket (tylko w wydaniach: łódzkim i trójmiejskim), Wieża Ciśnień (tylko w wydaniu wrocławskim), Komiksowo (wydawany do 2004 r.)
  • sobota: Gazeta Turystyka, Gazeta Wysokie Obcasy (tematyka związana z kobietami, od kwietnia 1999), Gazeta Książki (raz w miesiącu w wydaniu stołecznym), Zdrowie i Uroda (raz w miesiącu)

Od marca 1995 prowadzi własną witrynę informacyjną w Internecie, obecnie będącą częścią powstałego na jej bazie portalu Gazeta.pl.

Inicjatywy

Gazeta Wyborcza jest współorganizatorem szeregu inicjatyw oraz akcji społecznych, m.in.:

Krytyka Gazety Wyborczej

"Gazeta Wyborcza" jest także obiektem krytyki. Rafał Ziemkiewicz, felietonista, a także pisarz, wydał książkę "Michnikowszczyzna. Zapis choroby", w całości poświęconej zagadnieniu "Gazety Wyborczej", jako narzędzia politycznego. Ziemkiewicz uważa, że Gazeta "dąży do zmonopolizowania opinii publicznej" i dokonuje "manipulacji faktami"[6]. Do czołowych krytyków Gazety Wyborczej należy też pisarz i publicysta Waldemar Łysiakpotrzebne źródło.

Z kolei polskie Centrum Niezależnych Mediów opublikowało na swojej stronie internetowej artykuł "Dezinformacje Gazety Wyborczej"[7] w którym, jak twierdzą autorzy, zostały podane "wybrane przykłady typowych działań dezinformacyjnych dokonywanych przez dziennikarzy Gazety Wyborczej, polegających głównie na stronniczym doborze faktów czyli pokazaniu jednych a ukryciu drugich w celu wywołania określonego wrażenia, kreatywnej interpretacji statystyk, zmyślania wypowiedzi polityków a następnie polemizowanie z nimi oraz uogólnienia".

Stanisław Remuszko, były dziennikarz Gazety Wyborczej, wydał książkę "Gazeta Wyborcza. Początki i okolice", opisującą okoliczności powstania gazety oraz pierwsze miesiące jej działania. Jest ona krytyczna wobec Agory i Adama Michnika[8].

Zespół redakcyjny

Dziennikarze

Felietoniści

Byli dziennikarze "Gazety Wyborczej"

Przypisy

  1. ↑ Według danych Związku Kontroli Dystrybucji Prasy http://www.zkdp.pl/index.php
  2. ↑ Instytut Monitorowania Mediów
  3. ↑ "Gazeta" najbardziej opiniotwórcza, gospodarka.gazeta.pl
  4. ↑ "Jak sprzedają się dzienniki ogólnopolskie", Gazeta.pl, 2008-2-6.
  5. ↑ Agora.pl"Nasza siedziba", 5 listopada 2006
  6. ↑ Rafał Ziemkiewicz, "Michnikowszczyzna. Zapis Choroby", rozdział "Ludzie honoru"
  7. ↑ ICM "Dezinformacje Gazety Wyborczej"
  8. ↑ Gazeta Wyborcza. Początki i okolice, Oficyna Wydawnicza Volumen, 2003 ISBN 83-7233-091-3

Zobacz też

Wikicytaty
Zobacz w Wikicytatach kolekcję cytatów
o Gazecie Wyborczej

Linki zewnętrzne
All Right Reserved © 2007, Designed by Stylish Blog.