Fender Precision Bass.html

Fender Precision Bass
Fender Precision Bass z osłonami mostka i przetwornika
Marka	Fender
Lata produkcji	1951-dzisiaj
Konstrukcja
Korpus	Solid Body
Gryf	Bolt-on
Drewno
Korpus	Jesion lub Olcha (Lipa lub topola w niektórych meksykańskich lub japońskich wersjach)
Gryf	Klon
Podstrunnica	Palisander, klon
Osprzęt
Mostek	Dwusiodełkowy, od 1957 roku czterosiodełkowy, chromowany
Przetworniki	Fender Precision Bass split coil
Strona producenta

Fender Precision Bass (znany także jako P-Bass lub precel) jest najprostszym i zarazem najstarszym typem elektrycznej gitary basowej, opatentowanej na początku lat 50. przez Leo Fendera. Instrument ten został zaprojektowany z myślą o kontrabasistach, których problemem było zbyt słabe nagłośnienie kontrabasu oraz jego duża waga. P-Bass szybko znalazł swoje miejsce wśród sprzętu muzycznego, po który sięgały grupy artystów grających rock and rolla, wówczas debiutującego na scenie.

edytuj Historia

Gitara basowa Precision zadebiutowała na rynku muzycznym w roku 1951, a jej wygląd dość znacząco odbiegał od dzisiejszej sylwetki tegoż instrumentu. Kształt oraz detale ówczesnego modelu były inspirowane gitarą Telecaster. Do wyposażenia P-Bassu należał jeden przetwornik typu single coil umieszczony w środkowej pozycji oraz mostek z dwoma siodełkami, który teoretycznie umożliwiał precyzyjną regulację menzury i wysokości zawieszenia strun (stąd nazwa basu - Precision). Jednak już w 1957 roku podjęto się próby odświeżenia wyglądu instrumentu, tym razem wzorując się na bestsellerze firmy - Fenderze Stratocasterze. Nowy wizerunek, czterosiodełkowy mostek oraz przetwornik split coil nie spowodowały straty popularności P-Bassu, wręcz przeciwnie - produkty Fendera zyskiwały jeszcze więcej nabywców. Droższe modele gitary posiadały maskownicę, która była wykonana z anodyzowanego aluminium, zamiast z tworzyw sztucznych. We wszystkich standardowych odmianach Precision Bass posiadał dwa potencjometry - do regulacji głośności (volume) oraz brzmienia (tone). Przystawka split coil, zaprojektowana przez Setha Lovera pracuje jako humbucker, generując tony o bogatym dolnym paśmie, bez wyraźnej góry, w przeciwieństwie do modelu Jazz Bass. To sprawia, że bas ten bardzo rzadko jest wykorzystywany do gry solowej, za to idealnie sprawdza się jako instrument sekcyjny.

W roku 1968 zaprezentowano model Telecaster Bass, który wyglądem i specyfikacjami przypominał pierwszy typ P-Bassu. Począwszy od lat 70. do końca XX wieku niektóre odmiany Precision były dostępne w wersji z bezprogową, palisandrową podstrunnicą. Dzięki niej brzmienie gitary było bliższe kontrabasowi. W latach 1989-1992 produkowane były gitary basowe w edycjach "Plus" i "Deluxe Plus" zaopatrzone w przetworniki Lace Sensor, w odmianie pasywnej bądź aktywnej. W 2003 roku gitary z serii "American Series" otrzymały system typu "Greasebucket", który umożliwiał zmianę połączenia z szeregowego na równoległe i odwrotnie za pomocą przycisku S-1. Gdy przycisk był wciśnięty, brzmienie Precision Bassu upodabniało się do tonu Jazz Bassu. Linia "Highway One" przedstawiona również w 2003 roku jest wyposażona w mostek typu BadAss II oraz stylizowana na wygląd instrumentów z lat 70. W 2008 roku seria "American Series" została zastąpiona linią "American Standard", wnosząc do modelu Precision solidniejszy mostek, klucze Hipshot oraz cieńszą warstwę lakieru.

edytuj Szczegóły techniczne

Przetwornik typu split coil

Przez pół wieku Fender wyprodukował wiele wersji P-Bassu, m.in. z 20, 21 lub 22 progami oraz w limitowanych edycjach, które dostępne były tylko przez pewien okres. Instrumenty z serii "Deluxe" posiadają jedną przystawkę typu split coil oraz dodatkową, typu single coil lub humbucker (w zależności od kraju, z którego pochodzi gitara), montowaną przy mostku. Oprócz aktywnych przystawek i trzech potencjometrów odpowiedzialnych za ustawienia equalizera (treble, middle i bass) oraz dziewięcio lub osiemnastowoltowego przedwzmacniacza, Precision Bass w edycji "American Deluxe" ma bardziej zgrabną sylwetkę, która pozwala na łatwiejszy dostęp do wyższych pozycji na podstrunnicy. Istnieją również odmiany pięciostrunne oraz typu fretless.

edytuj Artyści

W przypadku P-Bassu jego wczesna popularność przypada Bill'emu Blackowi, basiście Elvisa Presleya. Niemal w tym samym okresie wśród walczącego o równouprawnienie rasowe czarnoskórego społeczeństwa zaistniał talent Jamesa Jamersona, którego unikalna technika gry na gitarze basowej towarzyszyła prawie każdemu ówczesnemu albumowi wydanemu przez wytwórnię Motown. Uniwersalne brzmienie Precision Bassu stało się popularne w wielu gatunkach muzyki rozrywkowej, na co dowodem mogą być następujący basiści: Donald "Duck" Dunn (The Blues Brothers), Carol Kaye, Peter Albin (Big Brother and the Holding Company), Roger Waters (Pink Floyd), Freddie "Ready" Washington, John Deacon (Queen), Cliff Burton (Metallica), Sting (The Police), Tony Franklin, Mike Mills (R.E.M.), Kim Deal (Pixies), Paul Turner (Jamiroquai) i wielu innych muzyków.

edytuj Linki zewnętrzne

edytuj Źródła

Tony Bacon, Paul Day. The Fender Book: A Complete History of Fender Electric Guitars. London: Balafon (2000). ISBN 0-87930-621-1.